Krachtpatser!

In weer en wind, alsof het herfst is! Buien getrotseerd en eikeltjes geplet! Mijn fietstocht was heerlijk in mijn nieuwe fleece jas. Nu lekker op de bank, en de zon piept zelfs een beetje door! Eigenlijk zou ik nu weer op de fiets moeten springen, om het weer een beetje te tarten! De ochtend begon met een poetsbeurt, want M., die dat normaal doet, is ziek. Mijn appartement is nu weer lekker schoon. Het is een letter R-maand, dus er zijn best wat mensen ziek of een beetje futloos. Mijn plan? Deze maanden met een letter r., elke ochtend op de fiets, door weer en wind, regen, en natuurlijk de eikeltjes en kastanjes pletten tijdens mijn rit! Ben benieuwd of dit beter vol te houden is dan nieuwjaarsvoornemens.

Pluk de dag, en plet een eikel!

Nieuw uitgangspunt!

Berusting!

Je moet 64 worden, 31 jaar getrouwd zijn en 37 jaar bijeen, de tijd vliegt. Voorbij gesneld die tijd, in voor en tegenspoed! En dan wordt je ziek, alles veranderd. Na nu, in mijn geval een paar jaar Lewy Body, is er nu licht, als in lichte gelatenheid! Die plaats voor lichte berusting brengt! Genieten per moment, wordt het, is het geworden, zonder ooit weer afspraken te hoeven maken. Maar van de momenten die nog komen gaan, daarvan volop te genieten!

Beweging was belangrijk om de ziekte te remmen, maar daar had ik de grenzen van mijn kunnen niet meer helemaal scherp. Dat of de nodige rustmomenten in te zien, dat ging bij mij niet altijd even goed. Een dag teveel drukte dat betekent voor mij vier dagen rustig aan doen. Wel dat moet anders. Bewegen zonder doel vanaf nu, therapeutisch of anderzijds. Bewegen om van A naar B te geraken meer niet, kilometers en calorieën tellen niet meer. Gezelschap en feestjes blijven ook leuk, ik ben tenslotte niet depressief, ik heb slechts Lewy Body!

Ik ben dol op mijn vrouw en wat zij voor mij doet, en ja ze heeft gelijk ik verdien het! Maar de kogel afgeschoten destijds, door de neuroloog bewegend in slow-motion, in de vorm van eiwitten, is onderweg naar het einddoel. De ziekte is in het dagelijkse leven niet meer weg te denken! Waarom ik dit weer eens benoem! Verandering van medicatie, misschien…., en ja alweer!

 Ik stel mezelf ineens de laatste tijd voor als trompettist, type Miles Davis. Zal ik er een kopen? Ben al aan het Googlen geweest. Als kind had ik ook een trompet, springend op het bed hanteerde ik de ventielen met grote precisie en stijl. Was er meer mogelijk? Te lang geleden, geen actieve herinnering aan. Maar ik zou bij de fanfare de fijne kneepjes leren. Deceptie de Bugel was wat er in de fanfare nog nodig was, en dat was dus wat ik kreeg, alle trompetten waren vergeven. Ik gaf op na enkele (lessen?) keren te zijn geweest. Zal ik eens vragen of dat kan en mag in een instelling, een trompet? Spelen op gezette tijden, als er toch al veel geluiden in het gebouw zijn? Zal het een tovermiddel zijn tegen tinnitus, en misschien wel tegen de oprukkende eiwitten? Een van de twee is natuurlijk al winst! 

Drummen zonder geluid, koptelefoon, is al mogelijk. Misschien bestaat dat ook al voor trompet? Dan kan ik de hele dag spelen! U begrijpt ik ga maar even verder met informatie inwinnen.Tot dan zeg ik!

Carpe Diem

Vechten op de Graafseweg, ben mijn gezelschap kwijt zijn kinderen in het spel, zijn er kinderen in het spel? De tijd zes uur veertien, twee Ieren vragen de weg naar de stripclub! Waarom Ieren? De kleren groen, vrijgezellengezelschap? Ik wil ze helpen, zij denken? Van niet! Ze vallen mij van achteren aan. Ruk mij los, op zoek naar mijn gezelschap, ben ze kwijt. Dat wordt rennen, belandt op de Zeedijk. Geografische onjuistheden of zevenmijlslaarzen aan?! 

Smaak van bacon in mijn mond, heb ik een van de Ieren gebeten?  Mijn gezelschap kwijt, de smaak van bacon wordt de penetrante geur van abattoir. In mijn badkamer en-suite een enorm varken hangende aan de poten. Ogen dicht en weer open het hangt er inderdaad nog steeds! Ga de confrontatie aan en loop er naar toe. Spoel de vieze smaak en stank weg gelijk de beeltenis, koel water, koelwater. Moe van het geren! In het opgewarmde klimaat!

Voorheen! was er slechts een klimaat, T. zegt niet, niet in opwarming te geloven. Zijn gelijk gekocht bij wetenschappers en zegt stel je niet aan. Darwinisme, alleen de sterkste overleefd! Hij bepaalt vrijdag samen met P., met een spelletje Risk wie dat zijn! De sterksten! Klimaatverandering bestaat niet, zal genocide ook niet bestaan, slechts passen in het beleid van die twee sterksten!

De wereldbevolking binnenkort teruggebracht tot………. T-tjes en P-tjes.

Griezelig!! Of doen we ze Eén kleurrijke uitdossing aan? Wordt het alleen maar griezeliger van!!

Carpe Diem 

Als ik dan alles ben vergeten!

Als ik dan sta aan de Paarlen Poort! Door Lewy vermoord, zal ik dan weer weten, helder zien! Ritmisch mijn ene voet na de andere voet zet, en dat in stevige tred! Geen trein meer moet halen, of laten vertrekken ook, in lucide droom! Huilen met echte tranen om geweldige RomComs soms! Mijn hoofd weer licht op zijn sokkel staat, genietend van bijvoorbeeld de warmte en ook de zon! Paranoia weer plaats maakt voor de overtuiging dat anderen me juist alle goeds toedichtten! 

Als ik dan fitter en veilig sta aan de heilige Muur voor een briefje! En zeven keer om de Kaaba mij dankbaar toon, voor de liefde die ik na ontvangst mocht retourneren! Wakker worden uitgerust, uitgerust en goed gemutst gewekt!

Als ik dan 64 lentes jong! Me een keer nog ga moeien, met welk geloof ook, of dat juist niet, of zomaar wat mij zo voor handen komt! Dan kijk ik terug op een mooi leven!

Als ik dan…..

Niets ben vergeten!

Gisteren het periodieke gesprek gehad met vrouw en VGG-er, ik, ik mag dokter zeggen, over veranderingen en wat daarmee te doen. Het gaat gestaag met de Lewy Body, mijn hart heeft weer kuren en is met de Metropolol nog niet naar het gewenste niveau van slagen terug gebracht. Het slaat onregelmatig met een bereik op en neer van 41-73 en dat als gemiddelde op een dag, maar dat is beter dan de 45-150 van voor de metropolol. Toch gaan we de metropolol terugbrengen in dosering en kijken of dat een gunstiger effect heeft. 

Gek eigenlijk hoe zo’n gesprek begint, ik krijg de vraag hoe gaat het? En zeg out of the bleu goed. Vergeten wat ik eigenlijk had willen zeggen. Ergo goed dat mijn secondant, mijn lieve echtgenote, nog wel het oorspronkelijke scenario kent. Dan zijn de dagen en nachten in Zwolle toch zeer  waardevol. Zij registreert mijn activiteiten in de remslaap als observant en bespreekt die met mij hierna, ik weet dan vaak nog details van de lucide droom, nachtwandeling of hallucinatie mij te herinneren. Zij komt hiermee, in verslag er op terug bij de ‘dokter’. Ook dat dit weer vaker voorkomt is dan een conclusie van haar en ook van de EVV-er hier op locatie in Meppel. Ook hier is een nieuw plan van aanpak geboden.

Goed eenmaal op gang gebracht weet ik gelukkig ook zelf weer wat dingen te benoemen, zoals het meest irritante euvel de Tinnitus. Met alle tips en trucs die mij enigszins hielpen dit naar de achtergrond te drukken, gaat dat nu steeds slechter.

Samengevat de pillen reeks die mij het leven moeten veraangenamen zijn weer aan een nieuwe mix toe. Metropolol andere sterkte, clonazepam wordt in overleg met neuroloog waarschijnlijk clozapine, het overige blijft in hoogste dosering gelijk. En ik word nog wat vaker gecontroleerd door de medische staf op voor-,  achteruitgang, ziekte en persoon. Ik ben vast wat vergeten, nieuwe lijfspreuk, gniffel.

Maar goed wat mij het meest opvalt, aan mijzelf, na een mooie dag of evenement ben ik een volgende dag aan het herstellen aan het opladen. Tot niet veel in staat. Pluk de dagen nu eigenlijk met tussenpozen als het ware, zogezegd. En of anderen dit beamen weet ik niet maar in goede doen is mijn humeur beter, of was het de humor, wederom een gniffel.

Carpe Diem wordt 

“Ik ben vast wat vergeten”

Clash of the Titans! 

Trump gek op dynasties, gelijk ook Poetin, en Nethanyau. Ik vergeet vast een paar namen! 

Even sterk op het moment, die drie, Adolf draait zich om in zijn graf. Of was het niet zo,.. dat stiekem hij nog leeft, net als Elvis. En vooral in wie dan, in wie dan leven ze voort?  

Wat is mijn punt!? De wereld groot of klein het gaat om dynastieën, relaties zogezegd. Taiwan China, hoe lang nog? Relatief gemakkelijke relatie? Ongemakkelijk deze relatie???

Sprookjes bestaan, dat weet iedereen. Vraag mij gerust om advies. Maar als ik dat vergelijk met gokken, dan denk ik dat je dat beter niet kunt doen. Geen succes gegarandeerd, dat denk ik namelijk? Oh ja dan komt misschien ook het alternatieve verdienmodel weer om de hoek kijken. Waar je relatief succes mee kunt hebben. Ach wie niet waagt wie niet wint.. Regels van op gokken zijn ook hier van toepassing 

Heen en weer springen in de toekomst dan maar? Het zou kunnen helpen, vlak voordat je denkt een fout te begaan! Wanneer heb je een fout gemaakt of denk je hem te gaan maken? Spring je dan vooruit of achteruit? Oei ik maak het nodeloos ingewikkeld. 

Geschiedenis herhaalt zich. En wat is fout? Ga je uit van wat je, je is geleerd? Of ga je uit van wat je overkomt? Ga je uit van wat anderen je voor de voeten gooien? Zelfde valkuil denk ik? Met zeg het maar, wellicht de zelfde uitkomst? Elke keer weer. Perpetuum Mobile. En dat heb ik heus niet bedacht hoor! 

We moeten niet langer leren van onze fouten, klaar als een klontje. Die fouten in repetitie, want we leren niet, Homo Sapïens is, die is uitgeleerd, zeg maar. De, zijn, haar, het,… daar is geen ontwikkeling meer in te bespeuren . Eerder een vorm van stilstand, en dat is achteruitgang toch! Bemoedigend voor miljardairs, elk een eigen verdienmodel. Maar ook zij gaan zich vervelen! En aan jaloezie ten onder. Primaten in het wild doen zich gelukkig niet beter voor.

Gelukkig wil je jezelf in de toekomst…. of wellicht in het verleden niet tegenkomen! Of is dat dan ook een paradox , een sprookje? Nee?! Kan zijn. Maar dat is ook weer mijn idee hoor. Ik ben hier de dement!

Want, ‘het’, mijn verleden en toekomst zijn verweven, het gebeurt mij elke keer weer, elke nacht, dag. 

Recent idioot voorbeeld . ‘ Moest mij verstoppen in onmogelijke houding, net achter mijn broertje. Net voor mijn moeder de ruimte binnenkwam, en de broer onder mijn oudste broer die stond aan het raam.’ “Maar daar net onder dat raam gebeurde het! Waarom mocht ik het niet zien? Wat gebeurde er? Verleden of toekomst?” Broers en moeder dood! Nu In rollen die niet bij hen passen in die “droom” En toch bijna dagelijks aanwezig. In een bepaalde vorm. De droomwereld voorbij! Lewy Body en…. Hallucinatie meer en meer op de voorgrond! Straks is mijn vocabulaire teruggekeerd tot mijn eerste woord! Geen bewijs meer voorhanden, maar wat zou het kunnen zijn!

Mampa?

Aubergine heeft mijn voorkeur.

Carpe Diem 

Nooit van gehoord, nee echt niet! De regen valt gestaag niet hard recht naar beneden. Vergeet, vergeten ik word er steeds beter in, en zo ook de droom van vannacht, ieder uur wakker worden om er uit te stappen, uit die droom dan. Bloed stroomt hard, klopt ook, en totaal vergeten wat mij vannacht bezig hield. Vermoeidheid als overblijfsel, moe bij opstaan licht gestresst. 

Ik ga de dag in met het eerste energie pakket opgebruikt, licht hijgend. Nahijgend.

Flarden van muziek klassiek staan me bij, koks, chefs ook. Of misschien is dat wel de essentie, die flarden, dingen die geen steek houden zoals patat waar ik lang voor in de rij stond, regenboog patat van Thérèse. Al eerder gedaan, gedroomd en gehad? Misschien gewoon volgen  en langzaam vallen dan maar? Want het voelt als vallen, valkuilen, een (droom)wereld in flarden.

De bakker brengt brood en vraagt hoe het gaat, niet zo goed zeg ik. Slecht geslapen. Krijg een verhandeling over haar nacht, stand van de maan. En regen, regen van hier tot haar woonplaats en op Texel. Duurt gelukkig maar 10 minuten en ze stapt weer op. Al pratend dat wel.

Ik rol langzaam door de dag in nieuwsgierig naar wat mij wacht.

Carpe Diem 

Diversiteit! Van sommige woorden is het jammer dat ze bestaan, of de beladen betekenis die er door allerlei omstandigheden aan is komen te hangen. Is iedereen gelijk, krijgt iedereen dezelfde kansen!? Nee helaas niet. Zou het zo moeten zijn? Mijn mening, ja dat wel.

Mag iedereen zichzelf zelf zijn ja dat ook. En dat zonder angst of schaamte. De geluiden, meningen om mij heen, geuit zijn divers maar neigen naar populisme. 

Hij heeft nooit één eerlijke kans gehad, is altijd tegengewerkt in de politiek. Hij heeft nooit ‘het’ probleem waar het land mee kampt kunnen aanpakken.

Hij wordt straks de grootste is mijn vrees, net als in Amerika vinden Nederlanders, de helft ongeveer dat hij gelijk heeft. Hij heeft ook gelijk maar dat is zijn gelijk, berust niet op feiten. Moeten wij zijn volgers eindelijk uit de kast hierom veroordelen? Voordeel van het openlijk ‘behoren’, volgen van, tot een partij met maar één lid, is dat we nu weten met wie we moeten praten. Dus veroordelen heeft geen zin. 

Iets dat ik onlangs hoorde was “ons land is vol”, en ja wereldwijd zijn er natuurlijk wel heel veel mensen. Veel van hen met de wens tot een bepaalde vorm van welzijn of welstand. In Shanghai alleen al 24 miljoen mensen, bijna het dubbele van Nederland. Nederland is dus niet vol, gezien oppervlakte en inwoners. Wel jammer dat heel of half Nederland dit zo ziet en het ‘probleem’ plaatst als probleem nummer één. En dit dus, helaas, niet eens op feiten berust.

Dankzij hem en meelopende politieke partijen hebben we het strengste asielbeleid ooit. Hij had het nog maar net voor elkaar en trok de stekker uit het kabinet. 

Zo de volgende verkiezingen ga ik winnen en dan pakken we alle andere andersdenkenden aan. Moet zijn gedachte zijn geweest. Hij heeft natuurlijk veel autocrate vrienden in totalitaire, of bijna totalitaire landen en staten. Ook veel miljardairs denken aan een nieuwe wereldorde dus populisten verenigen zich wereldwijd met behulp van verschillende media.

Ach misschien is het uiteindelijk ook veel beter  maar een wereldleider die de touwtjes strak aantrekt. Wie uit het huidige assortiment is dan de beste keuze? Wie voelt zich straks nog oké als tussen zes uur ‘s morgens en zes uur ‘s avonds je naar buiten mag. En daarna je, je binnen moet vermaken, met… ja met wat dan maar ook.

Laten we ons niet gek maken lieve mensen, we hebben als soort enkel elkaar, kleur of denkwijze speelt geen rol of zou geen rol moeten spelen. Aandachtspunt mijnerzijds, laten we oppassen voor extremiteiten en uitvoerende extremistischte populisten.

Carpe Diem 

Hart van goud, Hersenen oud

Rillerige nacht, hoofd in kussen gedrukt, aanleiding geen. Niets gehoord niet bedrukt. Vlinder, fantasie hart of hersenen of clandestien, waargenomen. Drijvend dromend, (on)gezien. Gebroken hart geen verdriet, enkel, verbaasd, zoektocht alleen, tot tranen geroerd, uitgeraasd. 

Ik ga waar de zon schijnt, geen leugen aan,

Waaiend de wind om mijn hoofd, wilde dans,  wankelend zacht gefluister muziek in cadans.

Dat zijn de dagen voorbij en die komen gaan.

Carpe Diem 

De gang op jij, het is wel even mooi geweest! Zomaar een kreet uit het verleden. Nu, ze zien je al aankomen, tegenwoordig gaat de Smartphone in een kluisje. In 1970 daaromtrent 1971 denk ik eerder, werd de synthesizer uitgevonden de eerste electronica. We hebben de Smartphone te danken aan mensen uit de vorige eeuw. Er is veel gebeurd en niets veranderd. 

In 1971 werden er door reservisten, soldaten zeg maar studenten dood geschoten op hun campus. Nu herhaald zich dat reservisten en inmiddels ook mariniers schieten op burgers uit eigen land op bevel van een gekozen dictator. Een civiele oorlog is op handen als dit zo doorgaat. 

Ik wijk een beetje af ik wilde het over de opvolger van de Smartphone hebben. O.a. Zuckerberg wil een chip in de hersenen implanteren, kluisjes overbodig. Google gelooft nog steeds in een bril die de opvolger moet worden, en zo zal er ongetwijfeld al het een en ander gebeuren waar we helemaal geen weet van hebben. Apple houdt het voorlopig gelukkig nog op de iPhone die langzaam slimmer wordt.

Langzaam daar houd ik wel van, een voorbeeld, Ai zingt een duet, Adèle met Sting waar Sting geen weet van had. Komt ie langzaam achter.

Ontwikkeling voorstander van hoor maar het moet door de ontwikkelaars niet misbruikt worden. Mensen met heel veel geld die politici steunen, lees kopen. Slechte zaak. 

Misschien moet eerst de mist een beetje optrekken rondom het hele wereldgebeuren voor ik aan de opvolger van de Smartphone denk, in ieder geval geen chip in mijn hoofd. Of hij moet van de neuroloog komen die de eiwitten in mijn hersenpan aanpakt.

Carpe Diem 

Tree hugging itself

On its rocks, its roots

Watching us

Taking in the world

Left so vastly apart, lost in disbelief

Wild in the wind

The wind

Embracing the tree

Seizing the day

Het Meer 

Drijven op, stil, toch gebonden, benader en zie. Volgend de ogen, Sirenes roepen een naam. Ziel. Hartkloppingen luid, luider, ineens niet meer. Omhulsel in vuur, wie je bent maakt niet meer uit. Veerman krijgt zijn tol, gouden munten twee. Eindeloos over het water waar dichters stierven. 

De dag van die, je wist, kwam, je zou voortdrijven. Rusteloos eerst, de nacht door sterrenlicht, wind mee. Gelukkig ben je gelukkig. Breek de golven op jouw reis. Gepoederde dromen kleurrijk de vegen op doek.

Op weg naar het nieuwe,

Thuis 

Carpe Diem 

Had deze week weer een heldere hallucinatie, een wolf in mijn woonkamer. Ik was niet aan het joggen dus geen paniek. Niet gebeten, mijn territorium, niet van het dier dus. Ik viel daarna in de meest bizarre droom ooit. Broers, klonen, tweelingen, opvoeders die ondanks beste bedoelingen machteloos staan. De droom heel kort gelukkig.

Hallucinatie en droom hadden waarschijnlijk te maken met de uitvaart, het uittreden van M. ik heb er geen timelaps van gemaakt. Niet alle tijdlijnen lopen meer synchroon bij mij. Maar wanneer je gelooft dat mythische zaken, waarnemingen zich voordoen op aarde geloof ik wel dat die bepaalde gebeurtenissen zich opvolgen. Bracht die vreemde dromen en hallucinatie ook onder de aandacht van B. mijn psycholoog en gedurende het gesprek gingen we erg ver terug in de tijd, ik besprak allerlei gebeurtenissen, onafgemaakte zaken en dingen die ik misschien beter anders had kunnen doen, willen doen. Genoeg stof voor een volgende sessie over twee weken.

Dit alles bracht me ook tot bovenstaand schilderijtje.

Carpe Diem 

Het Blad… Zoals het zich vasthoudt aan een boom zo geldt dat generaal ook voor de mens die aan het leven zich klampt, een zeurpieten verhaal,? Zeker niet meer gegrabbel, mijmeren eigenlijk.

Vandaag maakt duidelijk dat bepaalde ogenblikken de confrontatie leven of dood zich mij omsluiten als een cocon. Dood dichterbij komend? Nu nog wel op de andere verdiepingen, promotie wacht, wacht promotie mij?

Lees ook veel van mantelzorgers en boeken die zij lezen van hoe om te gaan met hun dierbaren, soms lees ik twijfel “doe ik het goed, kan het beter”. Mijn mening, ik leer veel van hun blogs, ze doen het uitstekend!

Net een mooie gedachte gehad die ik op papier gedacht had te moeten zetten. Besloot wat te gaan drinken. De gedachte niet verloren maar toch zeker wel vergeten. 

Zinnen prachtig beginnen, tussenzinnen, bijzinnen, de uiteindelijke alles omvattende zin raak je kwijt. Vroeger was dat anders. Toch? Hoe verhoudt zich dat tot een comfortabel gevoel van liefde, geluk en vrijheid? Door gaan. Daar heb ik meer en meer gedachten over. Ben zelden nog groen hierdoor 

De essentie van het verhaal! Zegt u het maar.

Carpe Diem