Nieuwe mast

Er stond ineens een nieuwe mast. Als een hoge boom, fors iets van het midden op het schip, zijn huis, een ranke kolom die fluisterde dat elke storm te temmen valt.

Publiek, de buren schoven binnen, voeten, wieltjes over de vloer, nieuwsgierige ogen die het werk als een welkome afwisseling bekeken.

En ja, ik zag vol bewondering 88 jaar enthousiast bezig zoals hij doet en kan en dat bij zijn klussen hoort: die oude combinatie met het nieuwe vol elan.

Friese handen aan het werk.Handen die weten hoe hout zingt en hoe schroeven zich gedragen. Handen die het ogenschijnlijk onmogelijke met één rustige ademhaling gewoon regelen.

De megaklus smolt om tot kinderspel, een soort tovenarij die je alleen ziet als je heel dichtbij staat.

En ik zweer het je, op dat moment zwiepte de mast zelf, alsof hij erkende dat deze mensen de wereld steviger maken zonder lawaai, kundig met een glimlach die nergens om vraagt.

Carpe Diem 

Hier is een vers dat al enige tijd, ademt als een stil vallend gordijn, terwijl de toekomst zijn koude handen alvast warm wrijft aan datzelfde koude gordijn:

Littekens

Er liggen littekens in mij te sluimeren, niet zichtbaar, maar voelbaar als scheuren in oud hout. Ze kraken wanneer de avond me zachtjes vraagt of ik nog weet wie ik ben. Of ben! Dat, en dat, voordat de nevel zijn tentakels om mijn brein zich sluit.

Ik schuil. Niet laf, maar slim als iemand die weet, dat de storm geen medelijden kent.Ik trek een dunne mantel van herinneringen strak om mijn te smalle schouders, en weet ze nog even warmte te geven. Nu het geheugen alweer een deur sluit.

Dementie is geen vijand die schreeuwt, maar een sluiper die fluistert in de rafels van het brein. In mijn denken ook hoor! Herkenning waardoor? Het is als een vogel die niet stil zit.

Nu verzet ik me nog, elke stap, elke zin, elke flard die blijft hangen, daar klamp ik mij aan vast, of daar kerf ik kleine tekens in, in die kerf, kerf ik de tijd. Mijn tijd!

Geen wonden, maar sporen van wie ik ben of was, zodat, wanneer het onbekende eindelijk binnenkomt, het weet dat ik niet stil heb gezeten.Dat ik heb geleefd en dat, de littekens brandend, maar niet vergeefs zijn geweest.

Carpe Diem 

Onmacht kruipt soms als een kille draad langs mijn ruggengraat, het trekt aan mijn schouders alsof er iemand achter mij staat. En fluistert dan, dat ik niets kan, dat ik slechts toekijken mag, hoe ik zie, hoe mijn eigen leven van mij wegdrijft als een Espenblad in de goot op straat.

Maar dan, ergens diep in mijn binnenste, begint een andere motor te draaien. Niet zacht, niet zedig, maar met het felle ritme van te lang ingeslikte woorden.

Met een soort vuur dat weigert te knielen, het soort boosheid dat geen toestemming vraagt.

Onmacht, boosheid wordt dan als een stormram die ik in één ruk optil, te wild misschien, maar eindelijk vrij van het onbegrip.

Overmoed treedt binnen, grijnzend als een gesloopte zot. Hij gooit zijn arm om mij heen en zegt dat alles vandaag omver mag.

Dat ik, uitgerekend ik, het decor mag herschikken en de stilte mag splijten. En daar woedt ik dan, half ik, half het, en men deinst even terug. 

Want niets is zo luid als iemand die het zat is om onbegrepen te worden. Onmacht knettert. Boosheid brult. Overmoed danst op tafel.

En ik, ik in het middelpunt, ik adem eindelijk weer, vrijuit zonder toestemming!

Carpe Diem!

Chaos en Koppigheid

Soms vergeet ik waar m’n bril is, of waarom ik hem zocht.Dan lach ik maar om mijzelf 

De klok tikt in een tempo dat enkel het’ nog snapt.Ik leef en dans op mijn eigen ritme, ik zing een beetje, een beetje vals.

Soms praat ik met een schaduw, zeg ik: “iets?” En bij geen antwoord. denk ik: prima toch,!

Maar weet je wat me gaande houdt? ’t Zijn niet de pillen of de koffie ’t Zijn de mensen om mij heen!

M’n brein de grote grap, een dwaalspoor of een dans. Maar zolang ik lach en beweeg geef ik het leven nog een kans.

Carpe Diem!

Lewy Body

In mijn hoofd woont een vreemde logé, een stille saboteur die soms aan de draden rammelt en dan weer dagenlang niets zegt.

Hij strooit schaduwen in kamers waar ik net nog licht vond, laat gesprekken kantelen en verandert tijd in een wiebelende stoel.

Toch blijf ik staan.Want ergens diep onder dat nerveuze onweer leeft er nog een kordate gast, niet van staal, maar van herinnering, van koppigheid, van iets dat weigert te buigen voor ruis.

Ik voel hoe mijn geest soms kraakt, maar ook hoe hij ademt, hoe hij zich opnieuw uitvindt in onverwachte kleuren.

En ja, er zijn dagen dat ik de wereld scherp zie als door een glasraam en ik eindelijk rust vindt. Dagen waarop ik mezelf weer herken en ik mijn naam hoor als een muziekstuk.

Lewy Body mag dan rommelen in mijn hoofd, maar boven blijft het huis bewoond.Met geur van koffie, met stappen die tellen, met hoop die niet vraagt om toestemming.

Carpe Diem

Verdriet! Toch verdrietig, meer verdrietig dan gedacht! Als kind van 64 jaar, te ver heen zegt weer eens tabee. Eerst van de buurvrouw die overleden is. Maar daarna ook van mijn buddy! Vertrouwenspersoon, psycholoog. Ze gaat weer de schoolbanken in. Ik vergeet haar niet, voor wat ze ver weg gestopt, in mij losmaakte. Ik vergeet niet dat gevoelens geblokkeerd zwaar wegen, te zwaar!

Wat een ellende, alles om mij heen verandert en maakt me angstig. Weer wennen aan een twist in het leven!

Pink een traan weg, schimmen vluchten weg, geluiden verstommen! Stille schreeuw.! Bulderende kasseien van verkeer dat langskomt, rust verdreven. 

Dat naast het slechte het goede overheerst houdt ik mij zelf dan voor. Het leven overdenken. Denkend aan moois dat komen gaat, als het slot van mijn mijmering!

Carpe Diem!

Kruip maar lekker tegen me aan tot de storm gaat liggen! We moeten nog tot dinsdag wachten op de stemmen vanuit Venray, en wat stemmen per brief uit het buitenland! Zou Geert W. dan toch weer de grootste worden?

Mensen uit het buitenland stemmen doorgaans rechts zo ook de gemiddelde Limburger! Spanning tot dinsdag. En hoe zit het met de reststemmen! Vandaag een artikel in de Trouw over hoe dat wiskundig wordt bepaald. Helder uitgelegd dat wel hoor, maar laat ik positief blijven. 

Ook in de krant een aantal mogelijkheden om tot een coalitie te komen, het model waarin alle kleine partijen plaatsnemen naast ‘n paar grote in een nieuw kabinet trok mij het meest aan. Waarom? Mijn mening, iedereen kan dan zijn ei kwijt, en de meeste Nederlanders worden of voelen zich dan gehoord.

Een thema per keer oplossen is mijn gratis advies aan dit nieuwe kabinet, volgens de slimste mens, uiteraard een vrouw, is het onmogelijk om te multitasken dat kunnen onze hersenen eenvoudigweg niet aan. Noodgedwongen gebruik ik mijn hersenen ook maar voor een opdracht, of zelf-gestelde taak per keer. Scheelt energie en geeft een hoop rust.

Carpe Diem!

Synchroon Prik!

Opa , ja voor het eerst als opa (in spé) mijn griepprik en dat spul tegen corona ingespoten gekregen twee armen twee zusters. Au riep ik toen de dopjes van de naalden werden getrokken. Van de griepprik merkte ik op dat de ingespoten vloeistof enige druk veroorzaakte, waardoor de rechterarm hiervan gevrijwaard bleef. Ja links griep, rechts corona.

Zal ik onder invloed van deze drugs een hele of halve Ironman gaan doen. Of de aangekondigde lodderigheid afwachten. Opa leuk hè het kind moet nog voet zetten op deze aardkloot, maar het opagevoel is er al. Heb de aanstaande moeder al gefêteerd op augurken, familietraditie. Vermoedt dat de aanstaande vader ze heeft opgepeuzeld.

Rechts corona is het daarom dat stemgedrag beïnvloed kan worden? Mag voor het eerst als Opa en Meppeler Mug stemmen, in de vrije school hier om de hoek. Vrij , liberaal, rechterarm en corona. Ziedaar de oorsprong van een complottheorie door deze opa verzonnen!

Maar alle gekheid op een stokje, lees steeds een interview gegeven door politici en hoor daarna uitspraken op bepaalde vragen in een ander interview, van diezelfde politici, die dan weer niet overeenkomen met de indruk die ik eerder kreeg, naar aanleiding van het door mij gelezen stuk. Kiezen lastig, dat wat het niet wordt, dat is wat ik heb doorgestreept, en dat is helder! Maar van de goeierikken er een kiezen is lastig. Waarom ze hangen elk het eigen verkiezingsprogramma aan! En er bestaat geen enkel verkiezingsprogramma dat mij op alle punten bekoord! Wat gaat deze opa voor zijn kleinkind kiezen?!

Zwevende opa zweverig van de eerdere injecties, wacht de lodderigheid af. Oud woord lodderig. Lodderig" betekent slaperig, suf of dromerig. Het beschrijft een staat van lichte verslapping of een half bewuste, doezelige gemoedstoestand. Een beetje zoals in dronkenschap of fijne drugs (medicatie). Nú stemmen had misschien een verrassende keuze op het stembiljet gegeven, misschien ook een juiste!

Deze opa stemtips geven, het mag maar dan wel met (feitelijke) argumentatie, maakt wegstrepen wellicht makkelijker! Tot die tijd blijf ik me maar verdiepen in de poppetjes en de clubs die ze vertegenwoordigen. Dit is wel een mooie bezigheid met nog zestien dagen te plukken voor het zover is!

Carpe Diem.

Zonnig Meppel 14 graden Celsius. Mocht uitslapen van de pillenrobot en de zorg! Nú fris gewassen gekleed en klaar voor mijn binnenfiets tocht, onderwijl de krant lezend op mijn tablet. De letters lekker groot. Misschien zou ik monofocaal de ochtend moeten starten, dichterbij de letters op gewoon formaat kunnen lezen. Is de impact van het nieuws minder groot, wellicht! Leesbril kopen bij mijnheer Anders een idee?! Heb online wel al een schapenvacht voor het zadel besteld mijn bips begint na veertig minuten op te spelen. Zo’n vacht lekker zacht, en dan na het lezen van de krant tover ik steeds één andere prent tevoorschijn op mijn tablet. Een mooie horizon waar ik nog wat langer heen fiets, steeds een andere horizon.

Carpe Diem!

Leeg!

Leeg vel,

Leeg hoofd!

Een stap ,een steen een struikelsteen, een wortel die de steen een zetje geeft! De slaap de eenzaamheid de dood, vallen in het niets! De zon weerspiegelt in het glas, gebroken glas!

Het waaien van de wind in het bladerdak van de boom de honderdjarige boom. De blaffende hond de krassende kraai. De stam die al aan het rotten is. Realiteit, mysterie van het leven, een belofte!

Mist klaart op koude treed in, als de herfst komt komt ook de winter. De ekster babbelt wat met de krassende kraai, de hond stopt met blaffen! De boomwortel en de omgewoelde steen blijven achter in eenzaamheid.

Vogels vliegen op, vogels landen, een bui bewaterd de tuin, een stortbui. Helder water, tranen! De wind als een strijkkwartet ruisend over de daken, soms gierend door nauwe straten. Spijkers glas ander afval. Klimaat ons gat in de aarde! Oktober wordt Stoptober! Najaarsmelancholie gelardeerd met ongedurigheid, ontwenningsverschijnselen ook.

Struikelpartij ,een kapotte hand en twee knieën, pijnlijk. De steen bewoog, bewoog de wortel de steen? De winter komt, komt er sneeuw of ijs voor de elf steden? Ik zie het aan en wacht het af, en zonder fietsbanden fiets ik binnen nog wat, en onderweg gaat mijn jas uit.

Carpe Diem

Fietsen!

Gaat nog alle dagen goed, twee keer een korte bui, en een keer met slechts een paar druppels weer binnen! Oktober wordt voor sommigen stoptober en ik, voor mij, fietstober, ik beweeg meer, advies van de psycholoog omdat het gelukshormonen vrijmaakt! 

Het kriebelt een beetje, die hormonen, maar ik krijg waar voor mijn inspanning! Soms een half uurtje of meestal langer dat fietsen, bewegen dus. Mijn fysiotherapeut kwam langs en ik besprak het met haar. Ze pakte het meteen serieus op en ze laat een fiets op mijn slaapkamer plaatsen, voor de niet buiten fietsbare dagen!

Buiten is natuurlijk leuker met mooie dagen, eikeltjes pletten en zo, maar aangenaam verrast met deze ontwikkelingen. Nieuwe batterij ook gekregen op mijn fiets, de motor merkt het verschil! Meer power en meer uithoudingsvermogen. Mag gerust overgaan \overslaan op de bediener van de pedalen!

Iets heel anders nu mijn buurvrouw heeft de krant gehaald. Ze is omver gereden zittend op haar scootmobiel, haar vorm van bewegen! De details zal ik u besparen, ze is slechts gewond, ze viel op haar linkerkant en die is nú pijnlijk. Haar scootmobiel is aan de voorkant enorm beschadigd. Haar bewegen is haar daardoor ontnomen. Het er op uit gaan is haar gelukshormoon! Een vervangende manier van scooteren is dus enorm belangrijk! 

Heel belangrijk dat ze een tijdelijke vervanger van het mobiel krijgt. Ik heb dit daarom ook maar benoemd bij de staf, en ga dit ook doen bij de leidinggevende indien nodig. Ik zie haar verpieteren, een soort van dan. Bewegen in welke vorm dan ook brengt het hormoon in beweging!

Carpe Diem 

Krachtpatser!

In weer en wind, alsof het herfst is! Buien getrotseerd en eikeltjes geplet! Mijn fietstocht was heerlijk in mijn nieuwe fleece jas. Nu lekker op de bank, en de zon piept zelfs een beetje door! Eigenlijk zou ik nu weer op de fiets moeten springen, om het weer een beetje te tarten! De ochtend begon met een poetsbeurt, want M., die dat normaal doet, is ziek. Mijn appartement is nu weer lekker schoon. Het is een letter R-maand, dus er zijn best wat mensen ziek of een beetje futloos. Mijn plan? Deze maanden met een letter r., elke ochtend op de fiets, door weer en wind, regen, en natuurlijk de eikeltjes en kastanjes pletten tijdens mijn rit! Ben benieuwd of dit beter vol te houden is dan nieuwjaarsvoornemens.

Pluk de dag, en plet een eikel!

Nieuw uitgangspunt!

Berusting!

Je moet 64 worden, 31 jaar getrouwd zijn en 37 jaar bijeen, de tijd vliegt. Voorbij gesneld die tijd, in voor en tegenspoed! En dan wordt je ziek, alles veranderd. Na nu, in mijn geval een paar jaar Lewy Body, is er nu licht, als in lichte gelatenheid! Die plaats voor lichte berusting brengt! Genieten per moment, wordt het, is het geworden, zonder ooit weer afspraken te hoeven maken. Maar van de momenten die nog komen gaan, daarvan volop te genieten!

Beweging was belangrijk om de ziekte te remmen, maar daar had ik de grenzen van mijn kunnen niet meer helemaal scherp. Dat of de nodige rustmomenten in te zien, dat ging bij mij niet altijd even goed. Een dag teveel drukte dat betekent voor mij vier dagen rustig aan doen. Wel dat moet anders. Bewegen zonder doel vanaf nu, therapeutisch of anderzijds. Bewegen om van A naar B te geraken meer niet, kilometers en calorieën tellen niet meer. Gezelschap en feestjes blijven ook leuk, ik ben tenslotte niet depressief, ik heb slechts Lewy Body!

Ik ben dol op mijn vrouw en wat zij voor mij doet, en ja ze heeft gelijk ik verdien het! Maar de kogel afgeschoten destijds, door de neuroloog bewegend in slow-motion, in de vorm van eiwitten, is onderweg naar het einddoel. De ziekte is in het dagelijkse leven niet meer weg te denken! Waarom ik dit weer eens benoem! Verandering van medicatie, misschien…., en ja alweer!

 Ik stel mezelf ineens de laatste tijd voor als trompettist, type Miles Davis. Zal ik er een kopen? Ben al aan het Googlen geweest. Als kind had ik ook een trompet, springend op het bed hanteerde ik de ventielen met grote precisie en stijl. Was er meer mogelijk? Te lang geleden, geen actieve herinnering aan. Maar ik zou bij de fanfare de fijne kneepjes leren. Deceptie de Bugel was wat er in de fanfare nog nodig was, en dat was dus wat ik kreeg, alle trompetten waren vergeven. Ik gaf op na enkele (lessen?) keren te zijn geweest. Zal ik eens vragen of dat kan en mag in een instelling, een trompet? Spelen op gezette tijden, als er toch al veel geluiden in het gebouw zijn? Zal het een tovermiddel zijn tegen tinnitus, en misschien wel tegen de oprukkende eiwitten? Een van de twee is natuurlijk al winst! 

Drummen zonder geluid, koptelefoon, is al mogelijk. Misschien bestaat dat ook al voor trompet? Dan kan ik de hele dag spelen! U begrijpt ik ga maar even verder met informatie inwinnen.Tot dan zeg ik!

Carpe Diem

Vechten op de Graafseweg, ben mijn gezelschap kwijt zijn kinderen in het spel, zijn er kinderen in het spel? De tijd zes uur veertien, twee Ieren vragen de weg naar de stripclub! Waarom Ieren? De kleren groen, vrijgezellengezelschap? Ik wil ze helpen, zij denken? Van niet! Ze vallen mij van achteren aan. Ruk mij los, op zoek naar mijn gezelschap, ben ze kwijt. Dat wordt rennen, belandt op de Zeedijk. Geografische onjuistheden of zevenmijlslaarzen aan?! 

Smaak van bacon in mijn mond, heb ik een van de Ieren gebeten?  Mijn gezelschap kwijt, de smaak van bacon wordt de penetrante geur van abattoir. In mijn badkamer en-suite een enorm varken hangende aan de poten. Ogen dicht en weer open het hangt er inderdaad nog steeds! Ga de confrontatie aan en loop er naar toe. Spoel de vieze smaak en stank weg gelijk de beeltenis, koel water, koelwater. Moe van het geren! In het opgewarmde klimaat!

Voorheen! was er slechts een klimaat, T. zegt niet, niet in opwarming te geloven. Zijn gelijk gekocht bij wetenschappers en zegt stel je niet aan. Darwinisme, alleen de sterkste overleefd! Hij bepaalt vrijdag samen met P., met een spelletje Risk wie dat zijn! De sterksten! Klimaatverandering bestaat niet, zal genocide ook niet bestaan, slechts passen in het beleid van die twee sterksten!

De wereldbevolking binnenkort teruggebracht tot………. T-tjes en P-tjes.

Griezelig!! Of doen we ze Eén kleurrijke uitdossing aan? Wordt het alleen maar griezeliger van!!

Carpe Diem