Wat mij het meest raakte aan de Winterspelen, was niet alleen het ijs, de snelheid of de medailles, het was de warmte. Atleten uit alle hoeken van de wereld die elkaar omhelsden alsof ze elkaar al jaren kenden. Sport die niet verdeelt, maar verbroedert. Het ontroerde me telkens weer: vallen, opstaan, en dan toch opnieuw het kunstje flikken, zelfs op je 40ste.

Zelfs bij het ijshockey, een sport waar normaal gesproken de emoties hoog oplopen en de botsingen hard zijn, zag je uiteindelijk respect. De zwartgestreepte scheidsrechter bracht rust, en wat bleef hangen was niet de strijd, maar de waardigheid daarna. Gebroken botten misschien, ja, maar geen gebroken ego’s.

Ik heb intens genoten van hoe Japanners, Chinezen, Amerikanen, Nederlanders en zoveel anderen elkaar per onderdeel opzochten: een arm om een schouder, een troostende hand, een glimlach die geen vertaling nodig had. Ze gunden elkaar alles. Dat is misschien wel de grootste prestatie van allemaal.

Tussen al dat wereldklasse-niveau voelde het bijna als een stille les aan de machtigen der aarde: kijk, zo kan het ook. Strijden zonder haat. Winnen zonder vernedering. Verliezen zonder bitterheid.

Op het ijs lag niet alleen sneeuw, er lag een hoopvol spoor van menselijkheid. Dat vond ik misschien wel de mooiste medaille van deze Spelen.

Carpe Diem!

Wintergedicht.

Wit zet zich af tegen de blauwe luchten,

een vlam die weigert te bevriezen,

alsof kleur zelf een hartslag heeft.

De oostenwind snijdt als dunne messen

door jas, en gedachten, -2 dat aanvoelt als -8.

En toch, daar glijdt stilte over sneeuw,

een ademwolk, een geweer op de rug,

ritme van ski’s als een kloppend gedicht.

Muziek kan zomaar in je borst ontbranden,

zoals verf die ineens gaat leven,

of een filmbeeld dat je zachtjes breekt.

Zo blijft warmte bestaan in kleine vonken:

een sporter die raakt en weer mist,

en ik, geroerd, zonder te weten waarom.

Carpe Diem!

In mijn hoofd hangt de maan vaak laag, rood als een bloedmaan die dichtbij durft te komen. Soms verschijnt het daar, scherp, haast heilig en even later is het weer weg, alsof iemand met zachte vingers, de voetstappen uitwist uit mijn dagen.

Door de dunner wordende takken van mijn geheugen zie ik soms de achterlichten draaien, een kleine zonsondergang op wielen, en ik vroeg me af en vraag het nog steeds, of mensen werkelijk terugkomen of alleen maar blijven echoën.

Met Lewy Body voelt de wereld als mist die denkt. Dingen bewegen zonder te bewegen. Stemmen staan in deuropeningen waar geen deuren zijn. En toch is er tot nu altijd wel dat ene anker. Ze vroegen of ik het had gezien. Alsof het een verdachte was, een schim met een naam. Maar liefde is geen politiezaak. Liefde is een belofte die weigert te verjaren.

Ik ben de vader van mijn kinderen, zelfs wanneer dagen uit rafels bestaan, zelfs wanneer mijn gedachten loslaten als bladeren in herfstwind. Er is dan een licht, dat weet ik zeker, niet buiten, maar achter mijn ribben, in mijn hart. Het licht reist met hen mee, waar ze ook gaan. En zolang het brandt, fluister ik: ik ben hier, ik ben hier nog, ik zal jullie niet verlaten. 

Carpe Diem 

Sterven is geen punt, maar een komma in de zin, een ademhaling van het universum zelf. Voorwaarts ga ik, struikelend over hoop, terwijl achterwaarts mijn schaduw mij inhaalt.

De dimensie buigt, tijd wordt week en rekbaar, toekomst en verleden drinken uit één schaal. Herinneringen fluisteren wat nog komen moet, alsof morgen al eens hier geweest is.

Ik draag het verleden als een jas vol gaten, kou en warmte tegelijk op mijn huid. Het prikt, het troost, het weigert te zwijgen, maar zonder het zou ik gewichtloos zijn.

De toekomst belooft niets, en juist dat is eerlijk. Geen glans, geen leugen van eeuwige groei. Alleen beweging, een zacht duwen vooruit, een vraag die blijft lopen naast mijn eigen pas.

Zo heeft sterven nut, misschien dit alleen, het leert mij dat blijven een illusie is. Dat leven cirkelt, valt en opstaat in taal, en dat betekenis ontstaat door te bewegen.

Welk nut heeft sterven dan!  Voorwaarts, achterwaarts in de dimensie, toekomt of verleden. Prometheus, vastgeklonken aan zijn eigen schepping, wezen van Frankenstein met geleend vuur in de borst. Zo doodgaan is geen einde maar straf zonder laatste bladzijde, elke dag sterven, elke nacht opnieuw beginnen.

Eeuwig leven is, nooit mogen verdwijnen, blijven voelen terwijl de wereld verder loopt. Een wrede grap van de goden en de wetenschap samen, onsterfelijkheid als keten, niet als zegen. Welk nut heeft sterven, vraag ik, terwijl ik voorwaarts struikel en achterwaarts herinner. In de dimensie schuift tijd als zand, toekomst fluistert belofte, verleden krast littekens. Tussen adem en stilte leert leven dat betekenis beweegt, niet eindigt, maar keert, cirkelt, draagt, over grenzen, zonder einde, vandaag, morgen, hier, blijvend zacht.

Carpe Diem!

Katholiek blauw hangt zwaar aan de hemel, wierook vermengt zich met uraniumstof. Geloof! Ooit zacht als een fluistergebed, nu hard geworden, strategisch, doof. Ik zie kruisen die grenzen bewaken, en woorden die niet meer genezen maar snijden.Wie een God roept om macht te legitimeren, heeft Hem al lang in stilte verlaten.

Waar ben jij gebleven, landgenoot, met je hand op mijn schouder. Niet op mijn keel? Solidariteit was ooit een werkwoord, geen slogan op staal en geen wapen van de ziel.

Trumpisme waait over oceanen heen, een storm van simplisme, luid en tevreden. Het belooft orde, maar zaait vooral angst, maakt buren tot vijanden, vragen tot feiten. Katholiek blauw kleurt plots partijpolitiek. Grijs! Alsof genade een kiesdrempel kent. Ik zeg het hardop, dit is geen geloof, dit is marketing met een heilig accent.

Waar ben jij gebleven, landgenoot, toen nuance werd uitgelachen? Solidariteit vraagt geen vlagvertoon, maar het lef om samen te dragen.

Uranium glanst als vooruitgang verpakt, energie zonder geheugen, zonder geweten. Net zo brandt het denken dat alles vereenvoudigt, tot wat niet past simpel wordt vergeten. Wie roept “eigen volk” fluistert “eigen angst”, en verliest onderweg de ander én zichzelf. Ik weiger te zwijgen, want stilte is hier geen neutrale keuze meer.

Waar ben jij gebleven, landgenoot, toen samen delen werd weggezet als zwakte? Solidariteit is geen luxeartikel, maar het laatste dat ons menselijk maakt.

Toch blijf ik hopen, koppig misschien, op een blauw dat weer lucht durft te zijn. Op een geloof dat buigt naar de kwetsbaren, op een land dat zegt: jij hoort erbij.Solidariteit is geen verloren woord, ze ademt, ook onder het puin. Wie haar zoekt, vindt geen makkelijke weg, maar wel een toekomst die samen moet!

Carpe Diem!

En nu, jaren later, schuift het bord weer over tafel. De schijven zijn misschien van plastic, de tafel wiebelt meer dan vroeger, maar het spel herkent ons meteen. De neefjes zijn mannen geworden. Hun lachen klinkt anders, maar het wachten op de juiste zet is hetzelfde gebleven.

Ze buigen zich nog steeds over zwart en wit,  soms met een gedachte die afdwaalt naar toen. Ze horen vader’s stem in hun hoofd rustig, plagerig, geduldig. Niet te snel, jongen. Kijk nog eens.

Papa in spe, oom in spe. Hun handen oefenen alvast. Niet alleen met damstenen, maar met tijd maken. Met blijven zitten. Met aanwezig zijn zonder iets te hoeven bewijzen.

DoubleU, double u doubleU,  is overal nu, luid en ongeduldig. Maar aan deze tafel is het even stil genoeg om iets door te geven dat geen wachtwoord nodig heeft. Een spel. Een gebaar. Een manier van samen zijn.

En ergens, heel even, is dat oude weer terug. Niet als herinnering, maar als belofte. Voor het hier. Voor het nu. 

Carpe Diem 

Wat willen wij, terwijl Groenland zwijgt onder ijs dat al eeuwen ouder is dan onze angsten?

Het eiland wordt ineens een schaakveld. Trump roept, Poetin gromt, Xi Jinping kijkt geduldig toe. Grote mannen met kleine tijdshorizonten. En wij? Wij staan ertussen, met smeltend ijs aan onze voeten en plastic in onze longen.

Groenland is geen buffer. Het is geen muur, geen pion, geen onderhandelingschip. Het is een levend lichaam van ijs, steen en mensen. Het kraakt niet door oorlog, maar door opwarming. En precies dát is het conflict dat alles overstijgt: het milieu, dat geen paspoort kent en geen veto accepteert.

Wat moeten wij zeggen? Dat macht zonder zorg leeg is. Dat veiligheid niet komt uit raketten, maar uit behoud. Dat wie Groenland wil “beschermen” door het te claimen, het al verloren heeft begrepen.

Wij moeten hardop zeggen dat het klimaat geen zijlijn is van de geopolitiek, maar haar fundament. Wie het ijs laat smelten om invloed te winnen, verliest straks alles: land, leven, toekomst.

Dus nee , Groenland is geen buffer tussen grootmachten. Het is een spiegel. En wat we daarin zien, zou ons wakker moeten schudden.

Carpe Diem 

Na blauwe maandag, donkere dinsdag, de week hangt scheef aan een spijker van winterweer. De kalender zucht, een object gevonden en ik noem het kunst omdat het weigert zich te gedragen. Ik schuif dat woord op een sokkel. Maand, jaargetijde, draai het om, signeer de schaduw. Vriendschap met oude meesters kleurt de rand, felle sneden kleuren in wording die zeggen, leef, ook als het licht twijfelt.

De dagen lekken in elkaar als nat papier, maar zie hoe het blauw ineens zingt. Een raam staat open in oker en groen, en de lucht leert opnieuw hoe ze moet staan zonder toestemming. Wat een maand, een botsing van geluid en stiltes. Ik ben uitgesproken, somberte is lui. We knippen haar open met kleur, leggen haar bloot, lachen hard en noemen dat eerlijk.

Aan het eind zet ik de tijd recht, niet met handen maar met ogen. Donker kan dansen, blauw kan bijten, en deze januari maand, ja, deze maand kan dan een vriend zijn die je wakker schudt.

Carpe Diem!

Ik dacht dat we het hadden vastgespijkerd, de zorg en ik, met woorden als schroeven in zacht hout. De ochtend is traag bij mij, een lichaam dat eerst bijeen gefietst moet worden, tot negen uur geen wereld, geen stemmen, geen sleutelbossen.

Het was en is geen vrije keuze, nee, meer een wapenstilstand met mijn eigen brein. Een avondklok, zo noem ik het maar, uit zorg geboren, uit angst gevoed. Tot eenentwintig uur welkom en fluisteren we samen over een pilletje voor de slaap.

En kijk, na invoering afspraak, drie keer ging het goed. Drie! Dat is geen toeval, dat is bewijs. Maar goede bedoelingen zijn wilde dieren, ze rennen waar ze willen. Voor negenen staan ze ineens binnen, na half elf schieten ze door de nacht en ik kleur wit, rood, knipperend oranje.

Ze zeggen dat ze zorgen, maar vergeten dat zorgen ook luisteren is. Afspraken nakomen Dat veiligheid niet binnenvallen betekent, maar wachten tot iemand open doet. Mijn hart slaat geen dienstenrooster, mijn hoofd kent geen aannames.

De deur stond altijd open, uit vertrouwen. Nu overweeg ik het slot, zwaar en beslist. Niet uit boosheid, maar uit zelfbehoud. Wie mij wil helpen, moet eerst mij zien. En wie dat niet kan belt aan en blijft beter even buiten staan!

Carpe Diem!

Na het kussengevecht 

Geïnspireerd door Banksy en Roedi..!

Twee geloven op één kussen, de veren vliegen sneller dan de woorden. Eerst is er spel, het lachen, een kussengevecht van zeker weten, waar elk die zijn waarheid omklemt, als een zacht maar koppig wapen.

Geloof, zo licht als dons, zo zwaar als steen, je fluistert vrede en schreeuwt strijd tegelijk. Op dat ene kussen past geen, niet een heiligdom. Dus niet alleen, maar samen hebben beiden gelijk. 

Soms wordt het ernst, het dons wordt stof, het bed een veld vol oude teksten. Dispuut na dispuut, voetnoten als loopgraven, woorden verharden, stemmen breken, en niemand weet nog wie hier eigenlijk slaapt.

Geloof, zo licht als dons, zo zwaar als steen, je fluistert vrede en schreeuwt strijd tegelijk. Op dat ene kussen past geen heiligdom, alleen, en toch, maar samen hebben beiden gelijk.

En, na dit alles, dat mis kan, en zal gaan ligt daar dat kussen weer. Platgeslagen, gehavend, maar geordend en warm. De oorlog kan  beslecht door stilte, kan niet beslecht door winnen maar door blijven geloven. Twee geloven ademen naast elkaar, moe, maar eindelijk mens.

Carpe Diem 

Kubisme, ja, maar geen schoolboek-kubisme. Dit is geleefd kubisme. Wat ik zie, geen scène, maar een breukvlak. De wereld is hier niet rond, niet logisch, niet veilig verdeeld. Alles is hoekig van binnen, zelfs dat wat zacht lijkt.

De olifant bestaat niet uit één lichaam, maar uit tijdlagen, een oor dat gisteren hoorde, een slurf die nu tast, een oog dat al weet wat straks vergeten wordt. Zijn massa is opgesplitst, maar zijn aanwezigheid niet. Dat is belangrijk. Dat is troostrijk.En als iedereen onderdrukt is, in hetzelfde regime! Dan is iedereen, vrij! Het, dit regime deze twee mensen, een portret, samen een identiteit, het zijn fragmenten van nabijheid. Huid als kleurvlak. Lach als schuine lijn. Handen niet om vast te houden, maar om te begrijpen.

Kubisme zegt, het is niet één perspectief en dat is geen leugen, ik ben het daar hartgrondig mee eens. In zorg, in liefde, in aftakeling: wie alles vanuit één hoek wil zien, mist de waarheid. De waarheid zit in het gelijktijdige, kracht én kwetsbaarheid, spel én ernst, aanraking én afstand. Dit beeld weigert rust. Het zegt, kijk nog eens. En nog eens. En accepteer dat samenhang soms alleen bestaat als je durft te leven met scherven. Dat is geen stijl. Dat is een levenshouding.

Carpe Diem 

Wit ademt uit, blauw houdt zich stil. De zon raakt mijn gezicht zoals je iemands naam herhaalt om hem niet te verliezen. Mijn schoenen knerpen zachter nu, alsof ook zij hebben begrepen dat haast hier niet welkom is.

Loop het van me af, praat mezelf bij. Fantastische luxe van niets hoeven.

Elke stap zakt dieper in het dek, en ik zak mee, laag voor laag. Gedachten worden groter maar minder indringend. De kou legt een hand op mijn schouder en zegt niets, en precies dát helpt.

Loop het van me af, praat mezelf bij. Fantastische luxe van niets hoeven.

Tijd gaat naast me lopen in plaats van voor me uit. Herinneringen komen niet aandringen, ze wachten tot ik ze zie. Fantasie fluistert in sneeuw, de werkelijkheid antwoordt in witte wol. Ze klinken verrassend eensgezind.

Loop het van me af, praat mezelf bij. Fantastische luxe van niets hoeven. 

Mijn adem wordt breder dan mijn borst, mijn schaduw blijft even staan. Het pad vraagt niet wie ik ben geweest, alleen of ik hier ben. Ja, zeg ik zonder stem. Ja!

Loop het van me af, praat mezelf bij. Fantastische luxe van niets hoeven 

Is winter leuk? Nee ze is, het is eerlijk. En eerlijkheid, zo merk ik, is een vorm van luxe die langzaam warm wordt. Ik sta. Ik loop. Ik ben er. 

Carpe Diem!

Ze blijven maar komen, ontelbaar gekomen, gezichten verschuiven, de namen vervagen in tijd. Ik roep je zo zacht, want ik raak je soms kwijt, verenigd in adem…maar ook weer niet.

Blijf even hier, raak mijn hand aan. Als ik verdwijn, zeg jij mijn naam.

We gingen uiteen zonder echt uiteen te gaan, liefde verkleurde tot vlag en veel kleur. Ik zie je wel staan, maar ik weet niet, soms niet meer, wie je bent, of wie ik ben, wie is hier. En niemand vraagt hardop: ga je mee?

Blijf even hier, praat niet te snel. Als ik je zoek, ken jij mij dan wel?

De jaren zijn bovenkamers waar stilte woont, verlies werd gewoonte, vertrouwd en alleen. Wat ik vasthield loopt stil door me heen, alsof ik vergeet wat ik altijd al ken. Wie ik ben!

Blijf even hier, ook als ik dwaal. Ik ben mezelf soms niet in mijn verhaal.

Kijk niet omhoog naar het vreemde dat komt, het buitenaardse zit in mijn hoofd, in mijn mond. Maar jij zit hier nog….dat is wat mij grondt, mens naast mens, tot het licht even stopt.

Blijf even hier. Ik ben er nog…..Ja en jij bent er gelukkig ook nog?

carpe Diem!

Liefde stroomt, spreekt vloeiend, maar niet zonder stroomversnelling, ze schuurt langs nerven, splijt wat wil blijven. Vuur likt aan blad, aan belofte, aan keel. Robin zingt omdat zwijgen erger is.

De bladeren woelen als onrustige gedachten, groen wordt zwaar, geel wordt bijna roest. De zon hangt niet warm maar dreigend laag, een oog dat te lang blijft kijken.

Verfstreken zijn geen omhelzing meer maar krassen, cirkels zonder uitweg. Tijd hapert, struikelt over zichzelf, en elke schoonheid weet dat ze tijdelijk is. Het roodborstje, vurig in dit geheel, zingt tegen beter weten in. Zijn borst is geen hart maar een wond, opengehouden door herinnering.

En nee, hier komt geen verzoening. Het licht dooft niet, het verbrandt. Wat overblijft is kleur zonder troost, en liefde, rauw is iets dat blijft steken.

Carpe Diem