Verdriet! Toch verdrietig, meer verdrietig dan gedacht! Als kind van 64 jaar, te ver heen zegt weer eens tabee. Eerst van de buurvrouw die overleden is. Maar daarna ook van mijn buddy! Vertrouwenspersoon, psycholoog. Ze gaat weer de schoolbanken in. Ik vergeet haar niet, voor wat ze ver weg gestopt, in mij losmaakte. Ik vergeet niet dat gevoelens geblokkeerd zwaar wegen, te zwaar!

Wat een ellende, alles om mij heen verandert en maakt me angstig. Weer wennen aan een twist in het leven!

Pink een traan weg, schimmen vluchten weg, geluiden verstommen! Stille schreeuw.! Bulderende kasseien van verkeer dat langskomt, rust verdreven. 

Dat naast het slechte het goede overheerst houdt ik mij zelf dan voor. Het leven overdenken. Denkend aan moois dat komen gaat, als het slot van mijn mijmering!

Carpe Diem!

Kruip maar lekker tegen me aan tot de storm gaat liggen! We moeten nog tot dinsdag wachten op de stemmen vanuit Venray, en wat stemmen per brief uit het buitenland! Zou Geert W. dan toch weer de grootste worden?

Mensen uit het buitenland stemmen doorgaans rechts zo ook de gemiddelde Limburger! Spanning tot dinsdag. En hoe zit het met de reststemmen! Vandaag een artikel in de Trouw over hoe dat wiskundig wordt bepaald. Helder uitgelegd dat wel hoor, maar laat ik positief blijven. 

Ook in de krant een aantal mogelijkheden om tot een coalitie te komen, het model waarin alle kleine partijen plaatsnemen naast ‘n paar grote in een nieuw kabinet trok mij het meest aan. Waarom? Mijn mening, iedereen kan dan zijn ei kwijt, en de meeste Nederlanders worden of voelen zich dan gehoord.

Een thema per keer oplossen is mijn gratis advies aan dit nieuwe kabinet, volgens de slimste mens, uiteraard een vrouw, is het onmogelijk om te multitasken dat kunnen onze hersenen eenvoudigweg niet aan. Noodgedwongen gebruik ik mijn hersenen ook maar voor een opdracht, of zelf-gestelde taak per keer. Scheelt energie en geeft een hoop rust.

Carpe Diem!

Synchroon Prik!

Opa , ja voor het eerst als opa (in spé) mijn griepprik en dat spul tegen corona ingespoten gekregen twee armen twee zusters. Au riep ik toen de dopjes van de naalden werden getrokken. Van de griepprik merkte ik op dat de ingespoten vloeistof enige druk veroorzaakte, waardoor de rechterarm hiervan gevrijwaard bleef. Ja links griep, rechts corona.

Zal ik onder invloed van deze drugs een hele of halve Ironman gaan doen. Of de aangekondigde lodderigheid afwachten. Opa leuk hè het kind moet nog voet zetten op deze aardkloot, maar het opagevoel is er al. Heb de aanstaande moeder al gefêteerd op augurken, familietraditie. Vermoedt dat de aanstaande vader ze heeft opgepeuzeld.

Rechts corona is het daarom dat stemgedrag beïnvloed kan worden? Mag voor het eerst als Opa en Meppeler Mug stemmen, in de vrije school hier om de hoek. Vrij , liberaal, rechterarm en corona. Ziedaar de oorsprong van een complottheorie door deze opa verzonnen!

Maar alle gekheid op een stokje, lees steeds een interview gegeven door politici en hoor daarna uitspraken op bepaalde vragen in een ander interview, van diezelfde politici, die dan weer niet overeenkomen met de indruk die ik eerder kreeg, naar aanleiding van het door mij gelezen stuk. Kiezen lastig, dat wat het niet wordt, dat is wat ik heb doorgestreept, en dat is helder! Maar van de goeierikken er een kiezen is lastig. Waarom ze hangen elk het eigen verkiezingsprogramma aan! En er bestaat geen enkel verkiezingsprogramma dat mij op alle punten bekoord! Wat gaat deze opa voor zijn kleinkind kiezen?!

Zwevende opa zweverig van de eerdere injecties, wacht de lodderigheid af. Oud woord lodderig. Lodderig" betekent slaperig, suf of dromerig. Het beschrijft een staat van lichte verslapping of een half bewuste, doezelige gemoedstoestand. Een beetje zoals in dronkenschap of fijne drugs (medicatie). Nú stemmen had misschien een verrassende keuze op het stembiljet gegeven, misschien ook een juiste!

Deze opa stemtips geven, het mag maar dan wel met (feitelijke) argumentatie, maakt wegstrepen wellicht makkelijker! Tot die tijd blijf ik me maar verdiepen in de poppetjes en de clubs die ze vertegenwoordigen. Dit is wel een mooie bezigheid met nog zestien dagen te plukken voor het zover is!

Carpe Diem.

Zonnig Meppel 14 graden Celsius. Mocht uitslapen van de pillenrobot en de zorg! Nú fris gewassen gekleed en klaar voor mijn binnenfiets tocht, onderwijl de krant lezend op mijn tablet. De letters lekker groot. Misschien zou ik monofocaal de ochtend moeten starten, dichterbij de letters op gewoon formaat kunnen lezen. Is de impact van het nieuws minder groot, wellicht! Leesbril kopen bij mijnheer Anders een idee?! Heb online wel al een schapenvacht voor het zadel besteld mijn bips begint na veertig minuten op te spelen. Zo’n vacht lekker zacht, en dan na het lezen van de krant tover ik steeds één andere prent tevoorschijn op mijn tablet. Een mooie horizon waar ik nog wat langer heen fiets, steeds een andere horizon.

Carpe Diem!

Leeg!

Leeg vel,

Leeg hoofd!

Een stap ,een steen een struikelsteen, een wortel die de steen een zetje geeft! De slaap de eenzaamheid de dood, vallen in het niets! De zon weerspiegelt in het glas, gebroken glas!

Het waaien van de wind in het bladerdak van de boom de honderdjarige boom. De blaffende hond de krassende kraai. De stam die al aan het rotten is. Realiteit, mysterie van het leven, een belofte!

Mist klaart op koude treed in, als de herfst komt komt ook de winter. De ekster babbelt wat met de krassende kraai, de hond stopt met blaffen! De boomwortel en de omgewoelde steen blijven achter in eenzaamheid.

Vogels vliegen op, vogels landen, een bui bewaterd de tuin, een stortbui. Helder water, tranen! De wind als een strijkkwartet ruisend over de daken, soms gierend door nauwe straten. Spijkers glas ander afval. Klimaat ons gat in de aarde! Oktober wordt Stoptober! Najaarsmelancholie gelardeerd met ongedurigheid, ontwenningsverschijnselen ook.

Struikelpartij ,een kapotte hand en twee knieën, pijnlijk. De steen bewoog, bewoog de wortel de steen? De winter komt, komt er sneeuw of ijs voor de elf steden? Ik zie het aan en wacht het af, en zonder fietsbanden fiets ik binnen nog wat, en onderweg gaat mijn jas uit.

Carpe Diem

Vlaggen dag, wordt dagen! Protocol vervangen door gevoel, protest ook.

Prinsenvlag, “ik wil de nacht terug”-vlag.

Vlaggen van nu gaat gepaard met gebral en spierballen vertoon!

Vlaggen van overheersers, en van overheersten, vlaggen!

Zij vullen de straten en beeldbuizen der media, steeds meer vlaggen! Vlaggen maken feest maar helaas ook revolte!

Allerlei kleuren die vlaggen bij sport meestal een feest. Landen-twisten bevolking-twisten, die vlaggen, kleuren besmeurd met bloed!

Vlaggen!

Carpe Diem 

geschrokken op de rand van september

vrees ik het denken te vergeten

waar mijn gedachten gaan verblijven

als oktober komt

als ik vergeet wat het ons bracht

een zoektocht start

in droom en daad

mijzelf verbaas

als het verlangen kwelt

de hunkering tart

niets meer brengt

wat mij slechts rest

is oerdrift

als op de rand van september

ik het denken ga vergeten

mijn gedachten gaan verdwijnen

vrees ik oktober

Van mijn broer deze poëzie 

Duiken in Oktober, zo voelt het voor mij.

Fietsen!

Gaat nog alle dagen goed, twee keer een korte bui, en een keer met slechts een paar druppels weer binnen! Oktober wordt voor sommigen stoptober en ik, voor mij, fietstober, ik beweeg meer, advies van de psycholoog omdat het gelukshormonen vrijmaakt! 

Het kriebelt een beetje, die hormonen, maar ik krijg waar voor mijn inspanning! Soms een half uurtje of meestal langer dat fietsen, bewegen dus. Mijn fysiotherapeut kwam langs en ik besprak het met haar. Ze pakte het meteen serieus op en ze laat een fiets op mijn slaapkamer plaatsen, voor de niet buiten fietsbare dagen!

Buiten is natuurlijk leuker met mooie dagen, eikeltjes pletten en zo, maar aangenaam verrast met deze ontwikkelingen. Nieuwe batterij ook gekregen op mijn fiets, de motor merkt het verschil! Meer power en meer uithoudingsvermogen. Mag gerust overgaan \overslaan op de bediener van de pedalen!

Iets heel anders nu mijn buurvrouw heeft de krant gehaald. Ze is omver gereden zittend op haar scootmobiel, haar vorm van bewegen! De details zal ik u besparen, ze is slechts gewond, ze viel op haar linkerkant en die is nú pijnlijk. Haar scootmobiel is aan de voorkant enorm beschadigd. Haar bewegen is haar daardoor ontnomen. Het er op uit gaan is haar gelukshormoon! Een vervangende manier van scooteren is dus enorm belangrijk! 

Heel belangrijk dat ze een tijdelijke vervanger van het mobiel krijgt. Ik heb dit daarom ook maar benoemd bij de staf, en ga dit ook doen bij de leidinggevende indien nodig. Ik zie haar verpieteren, een soort van dan. Bewegen in welke vorm dan ook brengt het hormoon in beweging!

Carpe Diem 

Krachtpatser!

In weer en wind, alsof het herfst is! Buien getrotseerd en eikeltjes geplet! Mijn fietstocht was heerlijk in mijn nieuwe fleece jas. Nu lekker op de bank, en de zon piept zelfs een beetje door! Eigenlijk zou ik nu weer op de fiets moeten springen, om het weer een beetje te tarten! De ochtend begon met een poetsbeurt, want M., die dat normaal doet, is ziek. Mijn appartement is nu weer lekker schoon. Het is een letter R-maand, dus er zijn best wat mensen ziek of een beetje futloos. Mijn plan? Deze maanden met een letter r., elke ochtend op de fiets, door weer en wind, regen, en natuurlijk de eikeltjes en kastanjes pletten tijdens mijn rit! Ben benieuwd of dit beter vol te houden is dan nieuwjaarsvoornemens.

Pluk de dag, en plet een eikel!

Nieuw uitgangspunt!

Berusting!

Je moet 64 worden, 31 jaar getrouwd zijn en 37 jaar bijeen, de tijd vliegt. Voorbij gesneld die tijd, in voor en tegenspoed! En dan wordt je ziek, alles veranderd. Na nu, in mijn geval een paar jaar Lewy Body, is er nu licht, als in lichte gelatenheid! Die plaats voor lichte berusting brengt! Genieten per moment, wordt het, is het geworden, zonder ooit weer afspraken te hoeven maken. Maar van de momenten die nog komen gaan, daarvan volop te genieten!

Beweging was belangrijk om de ziekte te remmen, maar daar had ik de grenzen van mijn kunnen niet meer helemaal scherp. Dat of de nodige rustmomenten in te zien, dat ging bij mij niet altijd even goed. Een dag teveel drukte dat betekent voor mij vier dagen rustig aan doen. Wel dat moet anders. Bewegen zonder doel vanaf nu, therapeutisch of anderzijds. Bewegen om van A naar B te geraken meer niet, kilometers en calorieën tellen niet meer. Gezelschap en feestjes blijven ook leuk, ik ben tenslotte niet depressief, ik heb slechts Lewy Body!

Ik ben dol op mijn vrouw en wat zij voor mij doet, en ja ze heeft gelijk ik verdien het! Maar de kogel afgeschoten destijds, door de neuroloog bewegend in slow-motion, in de vorm van eiwitten, is onderweg naar het einddoel. De ziekte is in het dagelijkse leven niet meer weg te denken! Waarom ik dit weer eens benoem! Verandering van medicatie, misschien…., en ja alweer!

 Ik stel mezelf ineens de laatste tijd voor als trompettist, type Miles Davis. Zal ik er een kopen? Ben al aan het Googlen geweest. Als kind had ik ook een trompet, springend op het bed hanteerde ik de ventielen met grote precisie en stijl. Was er meer mogelijk? Te lang geleden, geen actieve herinnering aan. Maar ik zou bij de fanfare de fijne kneepjes leren. Deceptie de Bugel was wat er in de fanfare nog nodig was, en dat was dus wat ik kreeg, alle trompetten waren vergeven. Ik gaf op na enkele (lessen?) keren te zijn geweest. Zal ik eens vragen of dat kan en mag in een instelling, een trompet? Spelen op gezette tijden, als er toch al veel geluiden in het gebouw zijn? Zal het een tovermiddel zijn tegen tinnitus, en misschien wel tegen de oprukkende eiwitten? Een van de twee is natuurlijk al winst! 

Drummen zonder geluid, koptelefoon, is al mogelijk. Misschien bestaat dat ook al voor trompet? Dan kan ik de hele dag spelen! U begrijpt ik ga maar even verder met informatie inwinnen.Tot dan zeg ik!

Carpe Diem

Vechten op de Graafseweg, ben mijn gezelschap kwijt zijn kinderen in het spel, zijn er kinderen in het spel? De tijd zes uur veertien, twee Ieren vragen de weg naar de stripclub! Waarom Ieren? De kleren groen, vrijgezellengezelschap? Ik wil ze helpen, zij denken? Van niet! Ze vallen mij van achteren aan. Ruk mij los, op zoek naar mijn gezelschap, ben ze kwijt. Dat wordt rennen, belandt op de Zeedijk. Geografische onjuistheden of zevenmijlslaarzen aan?! 

Smaak van bacon in mijn mond, heb ik een van de Ieren gebeten?  Mijn gezelschap kwijt, de smaak van bacon wordt de penetrante geur van abattoir. In mijn badkamer en-suite een enorm varken hangende aan de poten. Ogen dicht en weer open het hangt er inderdaad nog steeds! Ga de confrontatie aan en loop er naar toe. Spoel de vieze smaak en stank weg gelijk de beeltenis, koel water, koelwater. Moe van het geren! In het opgewarmde klimaat!

Voorheen! was er slechts een klimaat, T. zegt niet, niet in opwarming te geloven. Zijn gelijk gekocht bij wetenschappers en zegt stel je niet aan. Darwinisme, alleen de sterkste overleefd! Hij bepaalt vrijdag samen met P., met een spelletje Risk wie dat zijn! De sterksten! Klimaatverandering bestaat niet, zal genocide ook niet bestaan, slechts passen in het beleid van die twee sterksten!

De wereldbevolking binnenkort teruggebracht tot………. T-tjes en P-tjes.

Griezelig!! Of doen we ze Eén kleurrijke uitdossing aan? Wordt het alleen maar griezeliger van!!

Carpe Diem 

Nieuwe vrolijkere naam verzinnen om mijn website te vinden. Breinfuck dekt de lading, maar misschien moet ik het gaan zien als een zegen. Hier in ieder geval een poging!

Simpel Anders! Dekt ook de lading mijns inziens! Alles wordt continu anders zeker in geval van mensen met dementie, vanaf een bepaald punt heb je dat simpelweg geaccepteerd! Of weet je niet meer beter. Neemt niet weg dat je het vervolg, de veranderingen ook steeds weer, als nieuw moet accepteren hoor. Maar nu nieuw voor mij, vooral de eigen aankomende gekheid moet zien te omarmen!

Gek?! Ja vroeger hadden we niet zoveel boxjes als het ging om aandoeningen. Drukke kinderen en gekke oudjes. Simpel! Of….. laten we dat ook maar gewoon van geval tot geval bekijken!

Van de week zette ik een film op, over Indianen, Fransen, Britten en de eerste Amerikanen. Een soort RomCom natuurlijk.

Wel heel interessant, had ik Pocahontas op een gegeven moment in mijn hoofd. Als titel van de film, zonder ook maar de verhaallijn te kennen of te ontdekken die daar het beste bij zou passen. Bij de allerlaatste scène zeg ik tegen mijn vrouw ze hebben de titel veranderd! In the last of the Mohican's ze keek me aan of ik het meende, en ze zag dat dat zo was. Deed aan het vermaak ontleend aan de film verder niets af hoor.

Gekte heeft ook iets leuks is de strekking van dit deel van het verhaal.

15 augustus ben ik jarig dan is ook de top in Alaska tussen Trump en Poetin. 

Mijn verjaardagswens! Dat het testosteron van beide heren wordt vervangen door bijvoorbeeld oestrogeen! Het denken en doen niet langer wordt bepaald door, “wie heeft de grootste!”.

En dat dit als een inktvlek, als de ringen in water zich verspreidt over de wereld! Met navolging en kopieergedrag van en door de andere haantjes.

 ‘Gekkies’! Bezinning bij mannen, dat ze zich niet langer als gekken gedragen! Rationeel zeg maar.

Optie, als dat met het testosteron niet lukt, dan gaan ze maar gewoon boksen in een boksring, met muziek van Frankie Goes to Hollywood, of Sting! En na de wedstrijd doet iedereen weer heel rustig zijn ding! Vade In Pace! 

Carpe Diem Nostrum

Als ik dan alles ben vergeten!

Als ik dan sta aan de Paarlen Poort! Door Lewy vermoord, zal ik dan weer weten, helder zien! Ritmisch mijn ene voet na de andere voet zet, en dat in stevige tred! Geen trein meer moet halen, of laten vertrekken ook, in lucide droom! Huilen met echte tranen om geweldige RomComs soms! Mijn hoofd weer licht op zijn sokkel staat, genietend van bijvoorbeeld de warmte en ook de zon! Paranoia weer plaats maakt voor de overtuiging dat anderen me juist alle goeds toedichtten! 

Als ik dan fitter en veilig sta aan de heilige Muur voor een briefje! En zeven keer om de Kaaba mij dankbaar toon, voor de liefde die ik na ontvangst mocht retourneren! Wakker worden uitgerust, uitgerust en goed gemutst gewekt!

Als ik dan 64 lentes jong! Me een keer nog ga moeien, met welk geloof ook, of dat juist niet, of zomaar wat mij zo voor handen komt! Dan kijk ik terug op een mooi leven!

Als ik dan…..

Niets ben vergeten!

Gisteren het periodieke gesprek gehad met vrouw en VGG-er, ik, ik mag dokter zeggen, over veranderingen en wat daarmee te doen. Het gaat gestaag met de Lewy Body, mijn hart heeft weer kuren en is met de Metropolol nog niet naar het gewenste niveau van slagen terug gebracht. Het slaat onregelmatig met een bereik op en neer van 41-73 en dat als gemiddelde op een dag, maar dat is beter dan de 45-150 van voor de metropolol. Toch gaan we de metropolol terugbrengen in dosering en kijken of dat een gunstiger effect heeft. 

Gek eigenlijk hoe zo’n gesprek begint, ik krijg de vraag hoe gaat het? En zeg out of the bleu goed. Vergeten wat ik eigenlijk had willen zeggen. Ergo goed dat mijn secondant, mijn lieve echtgenote, nog wel het oorspronkelijke scenario kent. Dan zijn de dagen en nachten in Zwolle toch zeer  waardevol. Zij registreert mijn activiteiten in de remslaap als observant en bespreekt die met mij hierna, ik weet dan vaak nog details van de lucide droom, nachtwandeling of hallucinatie mij te herinneren. Zij komt hiermee, in verslag er op terug bij de ‘dokter’. Ook dat dit weer vaker voorkomt is dan een conclusie van haar en ook van de EVV-er hier op locatie in Meppel. Ook hier is een nieuw plan van aanpak geboden.

Goed eenmaal op gang gebracht weet ik gelukkig ook zelf weer wat dingen te benoemen, zoals het meest irritante euvel de Tinnitus. Met alle tips en trucs die mij enigszins hielpen dit naar de achtergrond te drukken, gaat dat nu steeds slechter.

Samengevat de pillen reeks die mij het leven moeten veraangenamen zijn weer aan een nieuwe mix toe. Metropolol andere sterkte, clonazepam wordt in overleg met neuroloog waarschijnlijk clozapine, het overige blijft in hoogste dosering gelijk. En ik word nog wat vaker gecontroleerd door de medische staf op voor-,  achteruitgang, ziekte en persoon. Ik ben vast wat vergeten, nieuwe lijfspreuk, gniffel.

Maar goed wat mij het meest opvalt, aan mijzelf, na een mooie dag of evenement ben ik een volgende dag aan het herstellen aan het opladen. Tot niet veel in staat. Pluk de dagen nu eigenlijk met tussenpozen als het ware, zogezegd. En of anderen dit beamen weet ik niet maar in goede doen is mijn humeur beter, of was het de humor, wederom een gniffel.

Carpe Diem wordt 

“Ik ben vast wat vergeten”