The prisoner 1971 (van Gil Scott-Heron) beluistert en vertaald in het licht van deze Krita-prent 

De Gevangene 

Ik ben geen man van muren, maar van het bleke winterlicht dat mij tegelijk vasthoudt en bevrijdt.

De kou legt een hand op mijn schouder, niet hard het voelt meer als een herinnering aan wat stilte kan zijn wanneer de wereld eindelijk ophoudt met duwen.

Aan de overkant van het water staan de bomen als wachters, maar ze oordelen niet. Ze fluisteren alleen, je bent nog hier, nog steeds een mens, ook al voelt mijn hart soms als ijs dat nergens heen kan behalve naar binnen.

En toch…in de weerkaatsing van de zon zie ik iets dat lijkt op hoop, een trilling, een zachte breuk in het blauw. Misschien is gevangenschap niet altijd een cel, maar soms gewoon een seizoen, en dan dat zelfs de strengste winter ook dooi in zich verscholen heeft.

Hij Gil, spreekt als iemand die vastzit niet alleen achter tralies, maar in een systeem dat hem al vóór zijn geboorte de ketens omdeed. De celmuren zijn stenen versies van oude vooroordelen, en elke voetstap van zijn bewaker echoot de geschiedenis van macht die zich verschuilt achter regels en uniformen.

Toch heeft hij een stem, een vonk. Hij weigert volledig bezit te worden van het systeem dat hem opsluit. Hij kijkt door het smalle raam, ziet een scheur in de lucht een tekening van vrijheid, fragiel maar echt.

Het nummer is een aanklacht, tegen racisme, tegen onrecht, tegen het idee dat een mens gereduceerd kan worden tot een nummer. Het is ook een fluistering van hoop, een geest kan men niet opsluiten zolang hij blijft spreken. Hij zit opgesloten, maar het zijn niet alleen muren die hem vasthouden.

Het is een erfenis van wantrouwen, een geschiedenis die als een koude hand om zijn schouders rust. De cel is slechts een decor; de echte tralies zijn oud, slijten nauwelijks, en dragen namen als angst, vooroordeel, macht.

Hij voelt hoe het systeem hem wil herscheppen tot stilte, maar zijn gedachten weigeren bevelen. Ze kloppen tegen de muren als een hart dat niet wil toegeven. Hij spreekt voor allen die onzichtbaar zijn gemaakt, voor wie begraven zijn onder dossiers en regels, voor wie nooit eerlijk zijn gezien.

En toch ergens, tussen de scheuren van beton, brandt een dunne draad van licht. Niet genoeg om uit te breken, maar genoeg om te blijven geloven dat een mens meer is dan zijn kooi.

De Gevangene.

De gevangene in zijn cel, hij zit niet alleen met zijn herinneringen, hij zit er ook met een eigen, onverwoestbaar licht. Het systeem kan hem in een hok zetten, maar zijn geest is een reiziger die geen muren kent.

Waar anderen alleen beton zien, ziet hij plekken waar het ooit zal scheuren. Elke dag dat hij ademt, tikt hij een gaatje in het donker, klein, maar echt, een belofte verpakt in geduld.

Hij voelt het ritme van de wereld achter de muren, en soms lijkt het alsof de wind door het raamrooster een toekomst binnenfluistert waarin niemand, nog klein gehouden wordt.

Zijn stem, rauw, vol krasjes, is een vonk die weigert te doven. Hij spreekt niet alleen uit protest, maar uit liefde voor wat mogelijk is: een dag waarop menselijkheid harder klinkt dan kettingen.

Hij is een gevangene, ja, maar in zijn hart oefent hij al de stappen van iemand die straks de deur uitloopt en weer voluit mens is. 

Carpe Diem!

Soms voelt het alsof mijn gedachten net zulke scheve daken hebben als de huizen die ik schilder. Ze leunen tegen elkaar aan, bang om om te vallen, moe van de nachten die langer lijken dan ze zouden mogen zijn. Toch blijft er een zachte gloed hangen, alsof de duisternis me niet helemaal kent.

Ik zie het licht komen zoals het soms in mij komt, schuifelend, voorzichtig, met een kleur die ik niet meteen herken. Het raakt mijn binnenmuren, mijn rafelranden, mijn plekken waar herinneringen zich hardnekkig vastklampen. Het zegt geen woord, maar het blijft, en dat is al veel.

De toren in mijn stad lijkt op mijn eigen wervelkolom niet meer kaarsrecht, maar nog altijd drager van verhalen. Hij hoort dingen die niemand ziet, ademt in schokjes, en kijkt toch elke ochtend weer op alsof hij wil zeggen: “Ik ben er nog. Jij bent er nog.”

De rook die opstijgt lijkt op mijn gedachten op dagen dat het geheugen zich terugtrekt als eb. Wazig, zoekend, ontegenzeggelijk van mij maar niet helemaal te grijpen. En toch, ook rook weet een, vindt een richting. Misschien, ik dan ook.

En dan, als ik het bijna opgeef, glijdt er een kleur langs mijn ribbenkast die me zachtjes wakker kust. Niet als een overwinning, maar als een uitnodiging. Een trilling die zegt, roept “Er is meer vandaag dan ik gisteren verloor.”

Zo ontwaak ik. Niet snel, niet luid, maar samen met de stad die uit mijn handen kwam. We schudden tegelijk het nachtstof af, de plooien van twijfel, de kromme lijnen van vermoeidheid. En in dat gedeelde ademen hoor ik iets dat lijkt op hoop. Zonder uitroepteken. Maar wel heel echt.

Carpe Diem!

Half vijf. De nacht nog dicht als een gesloten mossel. En toen, toen dat geluid. Een alarm dat nergens vandaan kwam, maar dat mij toch uit mijn lichaam trok en op mijn blote voeten door het huis stuurde, alsof de muren zelf riepen.

Rondgelopen in stilte die te luid was, niets gezien, niets gevonden, behalve dat nare gevoel dat als een schaduw aan mijn hiel blijft hangen. Terug naar bed maar de nacht had zich al geopend, de sluizen van verbeelding losgewrikt.

Wat er toen gebeurde, voelde als in full colour, de tinten van angst zo scherp dat je ze kon aanraken. Droom, nachtmerrie, hallucinatie woorden die allemaal net niet passen, alsof mijn geest even een andere deur binnenstapte maar mij vergat mee te nemen.

En dan die pillen. Steeds meer, steeds voller, als een medicijnkast die zwaarder wordt dan je schouders. Alsof elke pil een stukje van de nacht probeert te bezweren, maar nooit helemaal wint.

Toen de ochtend eindelijk kwam, het licht zo onschuldig als een ongeopend boek binnenkwam, lag mijn bed er bij alsof er een storm doorheen was gegaan, lakens losgewoeld, dekbed ontrafeld van overtrek, als stille getuigen van een strijd waarvan alleen ik weet hoe echt hij was.

Er zit iets tragisch in zo’n nacht. Iets rauws, iets eerlijks. Alsof de ziel even in de wind heeft gestaan en dan langzaam weer terugkomt om zich naast me neer te leggen in mij terug te keren, ademend, wachtend op rust. 

Carpe Diem!

Nieuwe mast

Er stond ineens een nieuwe mast. Als een hoge boom, fors iets van het midden op het schip, zijn huis, een ranke kolom die fluisterde dat elke storm te temmen valt.

Publiek, de buren schoven binnen, voeten, wieltjes over de vloer, nieuwsgierige ogen die het werk als een welkome afwisseling bekeken.

En ja, ik zag vol bewondering 88 jaar enthousiast bezig zoals hij doet en kan en dat bij zijn klussen hoort: die oude combinatie met het nieuwe vol elan.

Friese handen aan het werk.Handen die weten hoe hout zingt en hoe schroeven zich gedragen. Handen die het ogenschijnlijk onmogelijke met één rustige ademhaling gewoon regelen.

De megaklus smolt om tot kinderspel, een soort tovenarij die je alleen ziet als je heel dichtbij staat.

En ik zweer het je, op dat moment zwiepte de mast zelf, alsof hij erkende dat deze mensen de wereld steviger maken zonder lawaai, kundig met een glimlach die nergens om vraagt.

Carpe Diem 

Hier is een vers dat al enige tijd, ademt als een stil vallend gordijn, terwijl de toekomst zijn koude handen alvast warm wrijft aan datzelfde koude gordijn:

Littekens

Er liggen littekens in mij te sluimeren, niet zichtbaar, maar voelbaar als scheuren in oud hout. Ze kraken wanneer de avond me zachtjes vraagt of ik nog weet wie ik ben. Of ben! Dat, en dat, voordat de nevel zijn tentakels om mijn brein zich sluit.

Ik schuil. Niet laf, maar slim als iemand die weet, dat de storm geen medelijden kent.Ik trek een dunne mantel van herinneringen strak om mijn te smalle schouders, en weet ze nog even warmte te geven. Nu het geheugen alweer een deur sluit.

Dementie is geen vijand die schreeuwt, maar een sluiper die fluistert in de rafels van het brein. In mijn denken ook hoor! Herkenning waardoor? Het is als een vogel die niet stil zit.

Nu verzet ik me nog, elke stap, elke zin, elke flard die blijft hangen, daar klamp ik mij aan vast, of daar kerf ik kleine tekens in, in die kerf, kerf ik de tijd. Mijn tijd!

Geen wonden, maar sporen van wie ik ben of was, zodat, wanneer het onbekende eindelijk binnenkomt, het weet dat ik niet stil heb gezeten.Dat ik heb geleefd en dat, de littekens brandend, maar niet vergeefs zijn geweest.

Carpe Diem 

Onmacht kruipt soms als een kille draad langs mijn ruggengraat, het trekt aan mijn schouders alsof er iemand achter mij staat. En fluistert dan, dat ik niets kan, dat ik slechts toekijken mag, hoe ik zie, hoe mijn eigen leven van mij wegdrijft als een Espenblad in de goot op straat.

Maar dan, ergens diep in mijn binnenste, begint een andere motor te draaien. Niet zacht, niet zedig, maar met het felle ritme van te lang ingeslikte woorden.

Met een soort vuur dat weigert te knielen, het soort boosheid dat geen toestemming vraagt.

Onmacht, boosheid wordt dan als een stormram die ik in één ruk optil, te wild misschien, maar eindelijk vrij van het onbegrip.

Overmoed treedt binnen, grijnzend als een gesloopte zot. Hij gooit zijn arm om mij heen en zegt dat alles vandaag omver mag.

Dat ik, uitgerekend ik, het decor mag herschikken en de stilte mag splijten. En daar woedt ik dan, half ik, half het, en men deinst even terug. 

Want niets is zo luid als iemand die het zat is om onbegrepen te worden. Onmacht knettert. Boosheid brult. Overmoed danst op tafel.

En ik, ik in het middelpunt, ik adem eindelijk weer, vrijuit zonder toestemming!

Carpe Diem!

Chaos en Koppigheid

Soms vergeet ik waar m’n bril is, of waarom ik hem zocht.Dan lach ik maar om mijzelf 

De klok tikt in een tempo dat enkel het’ nog snapt.Ik leef en dans op mijn eigen ritme, ik zing een beetje, een beetje vals.

Soms praat ik met een schaduw, zeg ik: “iets?” En bij geen antwoord. denk ik: prima toch,!

Maar weet je wat me gaande houdt? ’t Zijn niet de pillen of de koffie ’t Zijn de mensen om mij heen!

M’n brein de grote grap, een dwaalspoor of een dans. Maar zolang ik lach en beweeg geef ik het leven nog een kans.

Carpe Diem!

Lewy Body

In mijn hoofd woont een vreemde logé, een stille saboteur die soms aan de draden rammelt en dan weer dagenlang niets zegt.

Hij strooit schaduwen in kamers waar ik net nog licht vond, laat gesprekken kantelen en verandert tijd in een wiebelende stoel.

Toch blijf ik staan.Want ergens diep onder dat nerveuze onweer leeft er nog een kordate gast, niet van staal, maar van herinnering, van koppigheid, van iets dat weigert te buigen voor ruis.

Ik voel hoe mijn geest soms kraakt, maar ook hoe hij ademt, hoe hij zich opnieuw uitvindt in onverwachte kleuren.

En ja, er zijn dagen dat ik de wereld scherp zie als door een glasraam en ik eindelijk rust vindt. Dagen waarop ik mezelf weer herken en ik mijn naam hoor als een muziekstuk.

Lewy Body mag dan rommelen in mijn hoofd, maar boven blijft het huis bewoond.Met geur van koffie, met stappen die tellen, met hoop die niet vraagt om toestemming.

Carpe Diem

Verdriet! Toch verdrietig, meer verdrietig dan gedacht! Als kind van 64 jaar, te ver heen zegt weer eens tabee. Eerst van de buurvrouw die overleden is. Maar daarna ook van mijn buddy! Vertrouwenspersoon, psycholoog. Ze gaat weer de schoolbanken in. Ik vergeet haar niet, voor wat ze ver weg gestopt, in mij losmaakte. Ik vergeet niet dat gevoelens geblokkeerd zwaar wegen, te zwaar!

Wat een ellende, alles om mij heen verandert en maakt me angstig. Weer wennen aan een twist in het leven!

Pink een traan weg, schimmen vluchten weg, geluiden verstommen! Stille schreeuw.! Bulderende kasseien van verkeer dat langskomt, rust verdreven. 

Dat naast het slechte het goede overheerst houdt ik mij zelf dan voor. Het leven overdenken. Denkend aan moois dat komen gaat, als het slot van mijn mijmering!

Carpe Diem!

Kruip maar lekker tegen me aan tot de storm gaat liggen! We moeten nog tot dinsdag wachten op de stemmen vanuit Venray, en wat stemmen per brief uit het buitenland! Zou Geert W. dan toch weer de grootste worden?

Mensen uit het buitenland stemmen doorgaans rechts zo ook de gemiddelde Limburger! Spanning tot dinsdag. En hoe zit het met de reststemmen! Vandaag een artikel in de Trouw over hoe dat wiskundig wordt bepaald. Helder uitgelegd dat wel hoor, maar laat ik positief blijven. 

Ook in de krant een aantal mogelijkheden om tot een coalitie te komen, het model waarin alle kleine partijen plaatsnemen naast ‘n paar grote in een nieuw kabinet trok mij het meest aan. Waarom? Mijn mening, iedereen kan dan zijn ei kwijt, en de meeste Nederlanders worden of voelen zich dan gehoord.

Een thema per keer oplossen is mijn gratis advies aan dit nieuwe kabinet, volgens de slimste mens, uiteraard een vrouw, is het onmogelijk om te multitasken dat kunnen onze hersenen eenvoudigweg niet aan. Noodgedwongen gebruik ik mijn hersenen ook maar voor een opdracht, of zelf-gestelde taak per keer. Scheelt energie en geeft een hoop rust.

Carpe Diem!

Synchroon Prik!

Opa , ja voor het eerst als opa (in spé) mijn griepprik en dat spul tegen corona ingespoten gekregen twee armen twee zusters. Au riep ik toen de dopjes van de naalden werden getrokken. Van de griepprik merkte ik op dat de ingespoten vloeistof enige druk veroorzaakte, waardoor de rechterarm hiervan gevrijwaard bleef. Ja links griep, rechts corona.

Zal ik onder invloed van deze drugs een hele of halve Ironman gaan doen. Of de aangekondigde lodderigheid afwachten. Opa leuk hè het kind moet nog voet zetten op deze aardkloot, maar het opagevoel is er al. Heb de aanstaande moeder al gefêteerd op augurken, familietraditie. Vermoedt dat de aanstaande vader ze heeft opgepeuzeld.

Rechts corona is het daarom dat stemgedrag beïnvloed kan worden? Mag voor het eerst als Opa en Meppeler Mug stemmen, in de vrije school hier om de hoek. Vrij , liberaal, rechterarm en corona. Ziedaar de oorsprong van een complottheorie door deze opa verzonnen!

Maar alle gekheid op een stokje, lees steeds een interview gegeven door politici en hoor daarna uitspraken op bepaalde vragen in een ander interview, van diezelfde politici, die dan weer niet overeenkomen met de indruk die ik eerder kreeg, naar aanleiding van het door mij gelezen stuk. Kiezen lastig, dat wat het niet wordt, dat is wat ik heb doorgestreept, en dat is helder! Maar van de goeierikken er een kiezen is lastig. Waarom ze hangen elk het eigen verkiezingsprogramma aan! En er bestaat geen enkel verkiezingsprogramma dat mij op alle punten bekoord! Wat gaat deze opa voor zijn kleinkind kiezen?!

Zwevende opa zweverig van de eerdere injecties, wacht de lodderigheid af. Oud woord lodderig. Lodderig" betekent slaperig, suf of dromerig. Het beschrijft een staat van lichte verslapping of een half bewuste, doezelige gemoedstoestand. Een beetje zoals in dronkenschap of fijne drugs (medicatie). Nú stemmen had misschien een verrassende keuze op het stembiljet gegeven, misschien ook een juiste!

Deze opa stemtips geven, het mag maar dan wel met (feitelijke) argumentatie, maakt wegstrepen wellicht makkelijker! Tot die tijd blijf ik me maar verdiepen in de poppetjes en de clubs die ze vertegenwoordigen. Dit is wel een mooie bezigheid met nog zestien dagen te plukken voor het zover is!

Carpe Diem.

Zonnig Meppel 14 graden Celsius. Mocht uitslapen van de pillenrobot en de zorg! Nú fris gewassen gekleed en klaar voor mijn binnenfiets tocht, onderwijl de krant lezend op mijn tablet. De letters lekker groot. Misschien zou ik monofocaal de ochtend moeten starten, dichterbij de letters op gewoon formaat kunnen lezen. Is de impact van het nieuws minder groot, wellicht! Leesbril kopen bij mijnheer Anders een idee?! Heb online wel al een schapenvacht voor het zadel besteld mijn bips begint na veertig minuten op te spelen. Zo’n vacht lekker zacht, en dan na het lezen van de krant tover ik steeds één andere prent tevoorschijn op mijn tablet. Een mooie horizon waar ik nog wat langer heen fiets, steeds een andere horizon.

Carpe Diem!

Leeg!

Leeg vel,

Leeg hoofd!

Een stap ,een steen een struikelsteen, een wortel die de steen een zetje geeft! De slaap de eenzaamheid de dood, vallen in het niets! De zon weerspiegelt in het glas, gebroken glas!

Het waaien van de wind in het bladerdak van de boom de honderdjarige boom. De blaffende hond de krassende kraai. De stam die al aan het rotten is. Realiteit, mysterie van het leven, een belofte!

Mist klaart op koude treed in, als de herfst komt komt ook de winter. De ekster babbelt wat met de krassende kraai, de hond stopt met blaffen! De boomwortel en de omgewoelde steen blijven achter in eenzaamheid.

Vogels vliegen op, vogels landen, een bui bewaterd de tuin, een stortbui. Helder water, tranen! De wind als een strijkkwartet ruisend over de daken, soms gierend door nauwe straten. Spijkers glas ander afval. Klimaat ons gat in de aarde! Oktober wordt Stoptober! Najaarsmelancholie gelardeerd met ongedurigheid, ontwenningsverschijnselen ook.

Struikelpartij ,een kapotte hand en twee knieën, pijnlijk. De steen bewoog, bewoog de wortel de steen? De winter komt, komt er sneeuw of ijs voor de elf steden? Ik zie het aan en wacht het af, en zonder fietsbanden fiets ik binnen nog wat, en onderweg gaat mijn jas uit.

Carpe Diem

Fietsen!

Gaat nog alle dagen goed, twee keer een korte bui, en een keer met slechts een paar druppels weer binnen! Oktober wordt voor sommigen stoptober en ik, voor mij, fietstober, ik beweeg meer, advies van de psycholoog omdat het gelukshormonen vrijmaakt! 

Het kriebelt een beetje, die hormonen, maar ik krijg waar voor mijn inspanning! Soms een half uurtje of meestal langer dat fietsen, bewegen dus. Mijn fysiotherapeut kwam langs en ik besprak het met haar. Ze pakte het meteen serieus op en ze laat een fiets op mijn slaapkamer plaatsen, voor de niet buiten fietsbare dagen!

Buiten is natuurlijk leuker met mooie dagen, eikeltjes pletten en zo, maar aangenaam verrast met deze ontwikkelingen. Nieuwe batterij ook gekregen op mijn fiets, de motor merkt het verschil! Meer power en meer uithoudingsvermogen. Mag gerust overgaan \overslaan op de bediener van de pedalen!

Iets heel anders nu mijn buurvrouw heeft de krant gehaald. Ze is omver gereden zittend op haar scootmobiel, haar vorm van bewegen! De details zal ik u besparen, ze is slechts gewond, ze viel op haar linkerkant en die is nú pijnlijk. Haar scootmobiel is aan de voorkant enorm beschadigd. Haar bewegen is haar daardoor ontnomen. Het er op uit gaan is haar gelukshormoon! Een vervangende manier van scooteren is dus enorm belangrijk! 

Heel belangrijk dat ze een tijdelijke vervanger van het mobiel krijgt. Ik heb dit daarom ook maar benoemd bij de staf, en ga dit ook doen bij de leidinggevende indien nodig. Ik zie haar verpieteren, een soort van dan. Bewegen in welke vorm dan ook brengt het hormoon in beweging!

Carpe Diem