Wanneer protesteren verandert in spelen met mensenlevens

Er zijn mensen die vinden dat een Trekker overal recht op heeft: op de snelweg, op een kruispunt, voor een provinciehuis en kennelijk ook op plekken waar je helemaal geen trekker verwacht: het spoor.

Een mooi stuk landbouwgrond, zou je kunnen zeggen. Alleen groeit daar geen mais, maar levensgevaar.

Laat ik vooropstellen: een boer mag boos zijn. Sterker nog, van mij mag een boer desnoods stampvoetend boos zijn. Protesteren is een grondrecht. Maar er bestaat een verschil tussen demonstreren en de samenleving ernstig hinderen of in gevaar brengen. Dat verschil lijkt bij sommige actievoerders langzaam maar zeker in de mestput te zijn verdwijnen.

Eerder bij een dodelijk ongeluk op de A59 kwamen twee mensen om het leven. Volgens berichtgeving ontstond er voorafgaand aan het ongeluk een file in de omgeving van een boerenprotest met tractoren. De precieze toedracht en de juridische verantwoordelijkheid zijn op dit moment nog onderwerp van onderzoek. Gevoelig onderwerp dus. Een automobiliste werd voor de zekerheid,  het gemak maar aangehouden. Daarmee komen de boeren misschien nog onder schuld uit. Omdat niet vast staat dat het protest de directe oorzaak van het ongeluk was. Wel staat vast dat twee mensen zijn gedood en dat de omstandigheden verband hielden met verkeersdrukte rond die actie.

En dan denk je: misschien is dit het moment waarop iedereen even diep ademhaalt. Maar nee.! Prinsjesdag daar werden op tientallen plaatsen storingen aan het spoor gemeld. Volgens ProRail waren er op zeker 35 locaties problemen waarbij materiaal op of bij het spoor werd aangetroffen. Bij Steenwijk kwam er zelfs een trein in aanraking met een voorwerp!

ProRail kwalificeerde de situatie als levensgevaarlijk. De NOS berichtte dat er aanwijzingen waren voor betrokkenheid van boerenactivisten, maar nog geen hard bewijs.

Wie doet zoiets?

Dat is precies de vraag die politie en justitie moeten beantwoorden. Het is daarom belangrijk om onderscheid te maken tussen vastgestelde feiten en vermoedens. Dat er storingen en voorwerpen op of bij het spoor waren, is gerapporteerd. Dat boerenactivisten verantwoordelijk waren, was op dat moment een aanwijzing, geen bewezen feit. De Betere Bewuste Boeren hebben de sabotage bovendien afgewezen. 

Ook werden op verschillende plaatsen hooibalen langs snelwegen in de fik gestoken. De rook leidde tot meer dan verkeershinder en dat deze branden onderdeel waren van boerenactie is dan toch niet ondenkbaar!?

En verder vraag ik mij af: wat is het volgende? Een tractor op het dak van de Tweede Kamer? Een koe op het spoor? Een hooibaal in een  cockpit?

Retorische vragen; dus geen voorspellingen. Maar ze drukken wel een reële zorg uit: protest verliest legitimiteit wanneer acties de veiligheid van anderen bewust of roekeloos in gevaar brengt!

Mijn sympathie voor de boer die met zijn trekker netjes naar een demonstratie rijdt, houdt op zodra diegene besluit dat een treinreiziger of weggebruiker een geschikt drukmiddel is. Maar dat is mijn mening, dus geen vaststelling over iedere boer of iedere actievoerder. En alleen als uit onderzoek blijkt dat iemand bewust gevaar heeft veroorzaakt, dan moet die persoon daarvoor de gevolgen maar ervaren.

Dat heeft dan niet meer, alleen met koeien, stikstof of bestaanszekerheid te maken. Het is verantwoording. En laten we vooral niet doen alsof de boer alleen staat. Achter de boerderij staat een complete economische keten: veevoeder bedrijven, stallen bouwers, banken, toeleveranciers, zuivelbedrijven en anderen.

Die ondernemingen verdienen aan delen van de landbouwsector. Dat betekent niet automatisch dat zij iedere actie steunen en of zij schuld hebben aan, of verantwoordelijk zijn, aan overtredingen, of strafbare feiten. Maar ze keuren het ook niet af. Kan vast anders. En ga dan voor het gemak, ook bij hen maar over tot verandering  of vervolging!

Van sommige agrobedrijven is bovendien gedocumenteerd dat zij in het verleden financieel hebben bijgedragen aan boerenprotesten. Dat is zomaar te vinden op internet. En kijk, dáár wordt het interessant.

Want zolang we uitsluitend naar de tractor kijken, missen we misschien een deel van het verhaal. Wie heeft belang bij een grote veestapel? Wie verdient aan voer, stallen en andere producten die nodig zijn om grootschalige landbouwproductie mogelijk te maken?

Dat zijn vragen. Ze verdienen onderzoek en een feitelijk antwoord.

De boer staat vooraan op de foto. Maar achter hem staat een hele keten van belangen en kassabonnen. En misschien moeten we dáár eens wat beter naar kijken.

Niet iedere boer is een extremist. Niet iedere actievoerder is een saboteur. Maar wie bewust of roekeloos mensenlevens in gevaar brengt, mag zich niet verschuilen achter het woord protest.

Een democratie geeft je het recht om gehoord te worden. Niet het recht om anderen het zwijgen op te leggen door veiligheid op het spel te zetten. Protesteren mag. Boos zijn mag. Een regering verfoeien is bijna logisch .

Maar spelen met mensenlevens Daarvoor is geen Trekker groot genoeg om achter weg te kruipen.

Carpe Diem!

Vandaag weer eens uitgebreid met de psycholoog gesproken. De dokter had ik een dag eerder al te pakken. Twee gesprekken dus, kort achter elkaar. Je zou er bijna een abonnement op nemen.

Er is een pilletje bij gekomen. Een Pammetje. Die pillen eindigen allemaal zo lijkt het allemaal op pam. Kijken of dat kleine dingetje ervoor zorgt dat de nachten wat vriendelijker worden. Want juist daar zit momenteel de ellende. Mijn dromen hebben nogal de neiging om de werkelijkheid binnen te wandelen, of andersom. Waandenkbeelden die zich lekker verstoppen in mijn dromen en vervolgens denken: kom, we nemen hem mee naar de ochtend.

Over drie weken gaan we evalueren. Tot die tijd mag het Pammetje zijn werk doen en mag ik vooral proberen gewoon door te slapen. Dat laatste klinkt eenvoudiger dan het is. Maar hoop doet leven!

De psycholoog gaat ondertussen haar studieboeken induiken. Niet omdat ze niets weet, integendeel, maar omdat Lewy Body nu eenmaal een ingewikkelde medebewoner is. Als de situatie over drie weken nog ongeveer hetzelfde is als nu, wil ze gaan kijken naar trauma begeleiding die beter aansluit bij Lewy Body.

En toen kwam ze tijdens het gesprek met een prachtige lange afkorting aanzetten. Zeven letters. Engels natuurlijk.

Ze benoemde ze allemaal. Eén voor één. Alle letters. Zonder haperen. Ik dacht nog: nou, dat is knap. Ik heb ze daarna uiteraard niet onthouden.

Dus die afkorting blijf ik jullie voorlopig schuldig. Misschien weet ik hem over drie weken wel weer. Misschien ook niet. Bij Lewy Body weet je tenslotte nooit welke letter er onderweg besluit ergens anders te gaan wonen.

Voorlopig dus: een Pammetje erbij, drie weken wachten en vooral hopen op nachten waarin mijn dromen gewoon dromen blijven. Dat lijkt me eigenlijk al een heel mooi begin.

 Carpe Diem!

Tijd is een oceaan

Tijd is niet relatief, zeg mij niet dat het zo is, tijd is een oceaan, die nooit haar einde mist. Ze golft en ze klotst, met getij en met gevaar, met warme, koude stromen, al eeuwen met elkaar.

O tijd, mijn vriend, mijn vijand,
ik vaar maar met je mee.
Soms draag je mij naar morgen,
soms sleur je mij naar zee.
Ik heb nog zoveel tijd,
maar één ding blijft bestaan:
hoe lang mag ik nog varen
op jouw eindeloze oceaan?

Soms kruipt de tijd als olie, stroperig en zwaar, een minuut wordt een eeuwigheid, een uur duurt eindeloos lang. De wijzers lijken dronken, de klok vergeet haar maat, en iedere seconde vraagt zich af hoe laat het eigenlijk gaat.

O tijd, mijn vriend, mijn vijand,
ik vaar maar met je mee.
Soms draag je mij naar morgen,
soms sleur je mij naar zee.
Ik heb nog zoveel tijd,
maar één ding blijft bestaan:
hoe lang mag ik nog varen
op jouw eindeloze oceaan?

Soms ben je mijn metgezel, dan lachen we ons krom, we doden tijd met liefde, met wijn en met gezang. Dan vliegt een hele middag als een meeuw voorbij, en voor ik het goed besef, is de avond alweer nabij.

Maar soms word jij een vijand, een stormwind in de nacht, je duwt mij naar de branding, precies zoals je wilt. Je kent geen mededogen, geen halt en geen pardon, je voert ons naar de rotsen, naar het strand waar alles stopt.

Dus laat mij nog wat varen, zolang de wind nog waait, met warme stroom van vroeger en wat morgen voor mij draait. Ik heb misschien veel tijd nog, al weet ik niet hoeveel, dus hef ik nu mijn zeilen, met mijn hart als kompas en doel.

O tijd, mijn vriend, mijn vijand,
ik vaar maar met je mee.
Ik weet niet waar je heen gaat,
ik weet alleen: de zee
is groot en diep en prachtig,
dus laat mij varen gaan.
Ik heb misschien nog veel tijd…
maar hoe lang nog
op deze oceaan?

Carpe Diem 

Boos is niet hetzelfde als depressief

Er komt de laatste tijd wat minder uit mijn handen. Het schilderen ligt wat stil, het schrijven komt minder vanzelf. En ja hoor: al snel komt de vraag: “Ben je misschien depressief?”

Ook mijn mimiek en het feit dat ik soms genoeg heb aan mezelf, zullen die indruk misschien versterken. Ik ontkende het eerst stellig. Depressief? Nee hoor. Maar de vraag bleef ergens hangen. Dus ben ik er toch maar eens over gaan nadenken.

Mijn conclusie: het is geen depressiviteit. Het is boosheid.

Boos omdat mijn gezondheid niet beter wordt. Boos omdat het parkinsonisme zich steeds nadrukkelijker laat zien en me op allerlei manieren belemmert. Boos omdat een simpele verkoudheid of griep tegenwoordig graag een abonnement op restverschijnselen lijkt mee te leveren. En soms vooral boos omdat mijn woorden kennelijk voor iedereen iets anders betekenen. Ik zeg A, de één hoort B en een ander blijkbaar Z.

Ik zou nog wel even kunnen doorgaan, maar mijn punt lijkt me duidelijk.

En nee, ik ben niet de hele dag boos. Gelukkig niet. Er is nog volop ruimte voor vrolijkheid, voor lachen, voor verdriet om verlies, voor verwondering en voor alle andere emoties die een mens kan hebben.

Misschien is dát wel mijn belangrijkste conclusie.

Boosheid betekent niet dat alle kleur weg is.

Soms staat er gewoon een flinke donderwolk voor de zon.

Maar de zon, zo mooi, is er ook gewoon nog.

Carpe Diem 

Uw Dementfluencer

Vijfenzestig jaar, kijk hem daar eens zitten, wie had ooit gedacht, hij kan nog steeds maar gaan! De ander, in zijn eerste levensjaar, heel parmantig op schoot, zat het nageslacht al klaar met wat een machtige noot, het bekende geluid!

En rondom hen heen, gezellig in een kring, iedereen herkende meteen dat ene ding. Een geluid uit de babyhoek, heel duidelijk en niet heel fijn: “Dat moet familie zijn!”

Vijfenzestig dat zijn we niet vergeten! Hij hoort elk geluid, hij weet precies wie ’t deed, zelfs als niemand toegeeft dat-ie het weet!

De jarige Job die herkent elk geluid, hij haalt er feilloos de juiste dader uit. Een kuchje, een zuchtje, een baby die lacht, hij heeft het allemaal onmiddellijk door die dag!

Dus zitten we samen, gezellig in een kring, en niemand weet eigenlijk wie de schuldige is. Maar één ding is zeker, dat weten we goed, met vijfenzestig jaar zit de humor er nog in.  Vijfenzestig dat zijn we niet vergeten! Hij hoort elk geluid, hij weet precies wie ’t deed,
zelfs als niemand toegeeft dat-ie het weet!

Dus proost op de jarige, vijfenzestig jaar! Nog lang niet versleten, nog lang niet klaar! En mocht er weer iets klinken, heel zachtjes en discreet…dan weet hij natuurlijk wie het deed! 

Carpe Diem 

Het centrum

Het midden Van de binnenplaats staat alles te bloeien, het begon al vroeg dit jaar. Eerst de ui, toen de kornoelje, en nu vooral geel….geen idee wat het is, maar vooruit maar.

Ondertussen etappe negen, Nice op tv, 99 kilometer door de stad?. Ik vind het spannender dan bij de heren, maar dat is natuurlijk gewoon mijn mening, hoor. Nice daar ben ik nooit geweest, maar met die mooie beelden kom je een heel eind. Ik fiets gewoon lekker mee vanaf de bank, zonder kramp in mijn kuiten dat is ook wel zo fijn.

Vier colletjes op zo’n dag, en straks valt op deze  de laatste dag de beslissing. Dat hoort er natuurlijk bij, maar spannend blijft het toch. Werkelijk een hele Tour!

Carpe Diem 

Vanmorgen trok ik mijn T-shirt van de vorige editie van Mokum in Meppel aan. Niet omdat ik dacht dat ik er slanker van zou lijken, maar omdat ik mezelf graag wijsmaak dat ik inmiddels tot het meubilair van het evenement behoor. De dertigste editie alweer. Er worden busladingen Mokumers verwacht en ik dacht: als ik er eentje kan foppen met mijn T-shirt, is mijn dag geslaagd.

Mijn grote plan? De binnenplaats van mijn woning. De ideale uitvalsbasis voor iemand die dol is op feest, zolang hij er maar niet middenin hoeft te staan. Met een bitter lemon in de hand houd ik de wereld nauwlettend in de gaten. Ik noem het observeren, anderen zouden het gewoon “lekker blijven zitten” noemen.

De stad bruist, de muziek galmt door de straten en overal lopen vrolijke Mokumers. En ik? Ik geniet in stijl vanaf mijn eigen veilige eilandje. Eerlijk gezegd past dat ook beter bij me. Ik vier het feest graag van dichtbij, maar, een stoel, een bitter lemon en een ontsnappingsroute binnen handbereik. 

Carpe Diem 

Tot ziens, J.

Het servies was altijd mooi,
de borden vol en de glazen niet verlegen.
Er werd gelachen, geproefd en gekletst,
zoals alleen een fijne eetclub dat kan.

Nu gaat de tafel aan de kant,
de eetclub zegt: “Dat was het dan.”
Maar alle gezellige uren
nemen we gewoon mee naar huis.

Dus geen zwaar vaarwel vandaag, maar een hartelijk: tot ziens, J.!Bedankt voor alle mooie momenten, en wie weet… kruisen onze borden elkaar nog eens.

Carpe Diem 

Onze schipper-buurman R. heeft de mooie leeftijd van 89 jaar bereikt. Natuurlijk moest ik hem even feliciteren. Zijn reactie was typisch R.: “Nu maar eens gaan nadenken over mijn negentigste.” Alsof het om een nieuwe vaarroute gaat die zorgvuldig uitgezet moet worden. En eerlijk is eerlijk, een negentigste verjaardag plan je niet tussen de soep en de aardappelen door.

De vrolijke verjaardagsslingers en gekleurde vlaggetjes hangen gezellig te wapperen. Ze fleuren de straat meteen op. Je krijgt er vanzelf zin van in koffie met gebak, appeltaart voor mij.

Alsof dat nog niet feestelijk genoeg is, is het vandaag ook Donderdag Meppeldag. De binnenstad bruist als vanouds. Over de Heerengracht tuft het toeristentreintje rustig voorbij. De passagiers kijken nieuwsgierig om zich heen en zullen zich misschien afvragen waarom er hier en daar zoveel vrolijke vlaggetjes hangen. Ach, laat ze maar denken dat heel Meppel feestviert. Eigenlijk is dat vandaag ook een beetje zo.

R. geniet zichtbaar van alle aandacht. Geen grootspraak, geen lange toespraken, gewoon een glimlach en een tevreden blik. Dat past ook veel beter bij de oude schipper. Rustig aan, maar wel met de blik vooruit.

En ondertussen is de eerste steen voor zijn negentigste verjaardag al gelegd. Eén ding is zeker: als hij zijn koers net zo goed blijft varen als de afgelopen 89 jaar, dan halen we die volgende mijlpaal met vlag en wimpel. De slingers kunnen wat mij betreft gewoon nog even blijven hangen.

Carpe Diem 

De tuin die luistert

Weer glijdt een kist voorbij, gelukkig richting de lift. Zelfs de buren zwijgen even, alsof de lucht haar adem inhoudt. Ik zit op het bankje in de tuin, waar rust woont…tenminste, als zij thuis is.

Wie is er nu vertrokken? Welke stem verstomt voorgoed? Straks staat een foto op de schouw, een glimlach gevangen in een lijst. En wij leren opnieuw hoe stil een naam kan worden.

De tuin wil troosten. De fontein vertelt een eeuwig verhaal, maar wordt overstemd door luide gesprekken, alarmen die geen haast lijken te kennen, en stoelen die schurend de stilte openrijten.

Gelukkig gehoorzamen mijn hoortoestellen nog een beetje aan mijn verlangen. Ik laat het water harder zingen dan het alarm. Een zacht muziekstuk legt een warme deken over de piep van mijn tinnitus. Voor een ogenblik wint schoonheid het van de herrie.

Wie is er nu vertrokken? Welke stem verstomt voorgoed? Straks staat een foto op de schouw, een glimlach gevangen in een lijst. En wij leren opnieuw hoe stil een naam kan worden. Hier is afscheid geen uitzondering, maar een stille huisgenoot.

Toch draagt iedere kist een wereld die nooit meer terugkeert. De fontein blijft stromen. De vogels zingen alsof niets verandert. Alleen mijn hart telt de lege kamers, en weet dat achter iedere gesloten deur, een heel leven zachtjes is verdwenen. 

Carpe Diem 

Tussen droom en dag

Vijf uur. Ik schrik wakker uit een vreemde droom. Of misschien was het de pijn die mij wekte. Mijn hoofd voelt alsof het op barsten staat. Een allesoverheersende hoofdpijn, met een ondraaglijke herrie die nergens vandaan lijkt te komen en alleen in mijn hoofd bestaat.

Ik druk op de alarmknop. Voor de tweede keer deze week. Even later volgt ook de morfine. Ook voor de tweede keer deze week. Dat voelt als een grens die ik liever niet zo vaak oversteek.

Om acht uur maakt mijn pillenrobot een einde aan de nacht. Hij haalt mij uit het vervolg van die nare droom. Een klein apparaatje dat mij terugroept naar de werkelijkheid.

Om 8.24 uur is de droom verdwenen. Dat is mooi en irritant tegelijk. Mooi, omdat de onrust weg is. Irritant, omdat ik weet dat hij er was, maar ik niet meer kan begrijpen wat hij mij wilde vertellen.

De dagen en weken lopen ondertussen vreemd door elkaar. Tijd is geen rechte lijn meer, maar een wirwar waarin gisteren en morgen soms van plaats lijken te wisselen. Vreemde signalen, verkeerde signalen door Lewy ingegeven.

Gisteren had ik bijna de eetclub gemist. Gelukkig kwam mijn buurvrouw mij ophalen. Zonder haar had ik waarschijnlijk te laat beseft welke dag het was. En niet gegeten.

Aan tafel zaten we, J en ik met drie dames die een indrukwekkend geluidsniveau wisten te produceren. Voor iemand met Lewy body is dat anders dan gezelligheid; het wordt al snel een muur van geluid waarin woorden hun betekenis verliezen. Daarom vroeg ik of ze niet alle drie tegelijk wilden praten, maar om de beurt.

Tot mijn opluchting werd er meteen gehoor aan gegeven. Zo’n klein gebaar maakt een wereld van verschil. Ineens werd een gesprek weer een gesprek, in plaats van een storm van stemmen. Maar wat ook nieuw is is mijn stem wordt zachter en mijn brein langzamer ik kan daardoor moeilijk meedoen aan een gesprek.

Maar toch… Soms zit het geluk in iets heel eenvoudigs: mensen die bereid zijn even hun tempo aan te passen, zodat ik niet achterblijf.

Carpe Diem 

H.

Hij liep de dagen uit als stille klokken, een man van negentig en meer, rechtop. Geen applaus verlangde hij, geen schouderkloppen, alleen de weg naar haar, als vast ritueel.

Geef H. postuum een lintje, al is het maar van woorden. Want liefde die elke dag opnieuw verschijnt, verdient een glans die nooit meer dooft.

Geen aardbeien meer van de markt in zijn tas, geen glimlach om een kleine verrassing. Geen verhalen meer over het werk van vroeger, over chefs, collega’s en dagen vol plichtsbesef.

Hij kende de route naar haar zoals een rivier haar bedding kent. Elke stap met moeite was een belofte: “Vandaag ben ik er weer, mijn lief.”

Geef H. postuum een lintje, al is het van. woorden. Want trouw die nooit om aandacht vroeg, is het hoogste eerbetoon dat een mens kan dragen.

Nu is de processie verstild. De weg wacht vergeefs op zijn voetstappen. Maar waar liefde zo lang heeft gewoond, zal zijn naam blijven wandelen in ons hart. 

Een mantelzorger is niet meer!

Carpe Diem!

Er zijn volkeren die lijken geboren met een koffer in de hand. Veel Marokkanen trokken in de vorige eeuw de wereld in, op zoek naar werk, een toekomst en een plek ver van huis. Ze kwamen terecht in landen ver weg, soms zelfs in Canada, waar de winters streng zijn en de afstanden eindeloos lijken. Toch namen zij hun taal, hun herinneringen en hun warme gastvrijheid overal mee naartoe.

Diezelfde beweging van vertrek en volhouden klinkt nu ook door in het voetbal. Jaren later lijkt die lange reis een nieuw hoogtepunt te bereiken: het Marokkaanse elftal is opnieuw op weg naar de finale van het wereldkampioenschap. In cafés, huiskamers en op pleinen staan de televisies aan en kijkt iedereen naar hetzelfde scherm. Het is meer dan sport alleen. Het is het verhaal van doorzettingsvermogen, van kinderen en kleinkinderen van reizigers die laten zien dat grenzen soms niet meer zijn dan lijnen op een kaart.

En terwijl dat verhaal zich ontvouwt, gaat ook de zomer zelf op reis. De eerste etappe van de Tour de France in Barcelona, was machtig mooi. Renners, dun gespierd en gespannen, bogen zich over hun sturen en vochten tegen wind, asfalt en vermoeidheid. Wielrennen blijft een sport van afzien, lang trappen tegen de wind, telkens opnieuw de pijn trotseren. Ook daar draait alles om volhouden, om de weg af te leggen ondanks de weerstand.

Diezelfde geest van beweging en ambitie vind je terug in Barcelona, waar de koers zijn nieuwe vorm kreeg. Daar, in een stad waar oude stenen en modernisme elkaar ontmoeten, liggen smalle straatjes naast de gebouwen van Gaudí. Boven alles torent de indrukwekkende Sagrada Família uit. Dat kruis op de hoogste toren is groots en gedurfd, misschien zelfs een beetje over de top. Maar juist daarin schuilt de schoonheid van Barcelona: de stad durft te dromen, groter dan het leven zelf. 

Carpe Diem 

Lewy Body-pakket

Na de koorts kwam het ongemerkt,

een nieuw geschenk dat niemand bestelt. Waandenkbeelden schuiven aan tafel, en blikken van mensen worden spiegels vol dreiging.

Ik lees gezichten als donkere wolken, zoek gevaar in een opgetrokken wenkbrauw.

Paranoia zit naast mij op de bank,

fluistert verhalen die nooit zijn gebeurd.

Dan is er het geluid van deuren.

Een klap, een dichtslaand kozijn, een tochtvlaag. De wereld schrikt in mijn lichaam wakker, alsof mijn ziel even uit haar scharnieren valt.

Strak afgestelde deurdrangers dingen ook mee, hard en onverbiddelijk als een bevel. Sommige geluiden zijn geen geluiden, maar stenen die in mijn stilte worden gegooid.

Toch zijn er dagen met zon op mijn schouders. Dan fiets ik buiten, de wind als een vriend, en even vergeet ik het pakket dat ik draag, alsof de lucht mijn zorgen lichter maakt.

En er is muziek, en familie die binnenloopt. Hun stemmen leggen warme dekens over de uren.

Tussen het vreemde en het breekbare door blijft er nog altijd iets van vreugde bestaan.

Carpe Diem